Got Art?

‘Hairy Underwear’  is het werk van Tärähtäneet Ämmät, een Fins kunstenaarsduo bestaande uit Katriina Haikala and Vilma Metteri. De twee dames ontwierpen begin maart slipjes, onderhemdjes en leggings met een schaam-, been- en borsthaarprint en stelden dit onlangs voor op een markt in Helsinki aan een publiek dat overigens niet meteen enthousiast reageerde.

De ontwerpsters willen hiermee mensen oproepen niet te buigen voor het huidige schoonheidsideaal waarin perfectie en Photoshop de toon zetten. Ze willen dat mensen zich hier tegen verzetten door hun haar overal weelderig te laten groeien.

“When you ask a person to jump, his attention is mostly directed toward the act of jumping, and the mask falls, so that the real person appears“, zei Philippe Halsman. In zijn fotoserie “JUMP” legde hij springende filmsterren, politici, kunstenaars en schrijvers vast.

Het decor waarin onze geliefde cartoons tot leven komen, de zogenaamde animation backgrounds, zijn meestal kleine kunstwerkjes. Ze ontgaan ons echter omdat onze aandacht elders ligt. Bij een Simba die afscheid neemt van zijn vader of bij een swingende Baloo bij King Louie. Soit. Animatie-liefhebber Rob Richards heeft met veel knip- en plakwerk de achtergronden gereconstrueerd en gebundeld op zijn blog; Animation Backgrounds. Leuk om te zien. (kussen voor Robby)

Ik kwam op Designboom enkele foto’s tegen van ‘Feelings are Facts‘, een tentoonstelling die vorige maand te bezichtigen was in het Ullens Center for Contemporary Art (UCCA), Peking.

‘Feelings are Facts‘, het resultaat van een eerste samenwerking tussen de Deens-IJslandse kunstenaar Olafur Eliasson en de Chinese architect Ma Yanson, daagt onze dagelijkse patronen van ruimte orientatie uit. We kunnen er niet langer ons zicht gebruiken als instinctieve navigator, maar moeten naar nieuwe patronen zoeken voor perspectief. Dit effect bereikten het kunstenaarsduo door een bevreemdende ruimte te maken waar bezoekers volledig konden verdwalen in een speciaal gecreëerd universum. Door het manipuleren van de ruimte, het licht en de temperatuur onstond er een nieuwe mistige kleurenwereld waarin ‘niets was wat het leek’.  De expo liep tot 6 juni 2010. Indrukwekkende foto’s.

afbeeldingen ©  designboom

‘space and light bring life into existence. there is no space, unless given light and boundary. space has never existed, but rather exists only in the specific feelings it induces. space in reality, exists only in sensuality. with expanding desire, everything is managed with utmost efficiency. our feelings and sensibilities are seeing facts in the context of habituated life. no until shutting our eyes, can be feel the world from within, space and light will touch your soul.‘ – ma yansong

‘The Lady of Shalott‘ (1888) is een pre-rafaëlitisch pareltje van de Brit John William Waterhouse. Het schilderij is geïnspireerd op een Viktoriaanse ballade van Alfred Tennyson, bekend van ondermeer ‘Galahad’ en ‘Sir Lancelot and Queen Guinevere’. Ook deze ballade zwemt in een Arthuriaans vijvertje vol middeleeuwse planten. Zo verhaalt ze over een opgesloten, betoverde  jonkvrouwe die slechts de werkelijkheid en het nabij gelegen Camelot mag aanschouwen in een spiegel vanuit haar toren. Zou zij uit het raam kijken dan zou de betovering worden verbroken en zou ze sterven. Maar wanneer de vrouw op een dag in de spiegel de onweerstaanbaar knappe Lancelot voorbij ziet rijden kan zij zich niet langer beheersen en kijkt om. Op het schilderij zien we hoe ze zich op een boot naar Camelot laat drijven, vlak voor ze sterft.

She left the web, she left the loom
She made three paces thro’ the room
She saw the water-flower bloom,
She saw the helmet and the plume,
She look’d down to Camelot.
Out flew the web and floated wide;
The mirror crack’d from side to side;
‘The curse is come upon me,’ cried
The Lady of Shalott.

We weten niet zo veel over de Britse John William Waterhouse (1849-1917). Men kan slechts met zekerheid zeggen dat hij als zoon van een Engels portretschilder in 1849 geboren werd in Rome, naar Londen verhuisde en daar les gaf aan de Royal Academy. Hij richtte samen met John Everett Millais het Pre-Rafaëlitische Broederschap op. Een broederschap dat zich tegen de heersende schilderkunst wilde afzetten. Ze vonden de academische schilderkunst te gestileerd en te oppervlakkig. De Pre-Rafaëlieten pleitten voor een terugkeer naar de natuur en wilden terug naar de schilderkunst van vóór de Renaissance. Ze kenmerkten zich door nauwkeurig kleurgebruik, het weergeven van details en het nastreven van een zo groot mogelijke natuurgetrouwheid en inspireerden zich vaak op grote schrijvers zoals Shakespeare of Dante.

Waarom #49: Mooie kleuren. De blik van een verleidelijke, zelfbewuste jonge vrouw die haar eigen lot bepaalt, en de gevolgen van haar daden onder ogen ziet. Ontroerend gegeven.

Elke donderdag telt Got Art af naar het mooiste schilderij. Deze top vijftig onthoudt zich immer van elke protocolaire vorm van kunstwetenschap, en is dus gerust subjectief en daarmee ook volstrekt overbodig te noemen.

‘I Forget What I Wanted To Say’ door Brad Downey en Beton Blumen – Street Art Passage in Wenen.

Het verschrikkelijke monster dat Teleurstelling heet ademt nu eenmaal regelmatig in de nek van bekende kunstwerken. Bewijs: zoek één persoon die een bezoek aan de Mona Lisa de moeite waard vond. Juist, ja. Als ik terugdenk, wat ik overigens regelmatig doe, aan mijn bezoek aan de Sixtijne Kapel was het niet zo zeer dat de kunst niet opkon tegen mijn hoge verwachtingen. Nee, het was meer de totaalervaring die voor de uiteindelijke ontgoocheling zorgde. De magie van de plek in Vaticaanstad werd als een kuikentje tegen een dartboard gegooid door de honderden opeengeprakte zwetende, schuifelende toeristen, intolerante beveiligingsagenten en een verschrikkelijk audiobandje dat in alle talen afriep dat je geen foto’s mocht nemen.

Geef mij dan maar deze Virtuele Sixtijne Kapel, waar je tenminste op je gemakje kan rondkijken en inzoomen. Bijzonder grote aanrader.

179 jaar geleden legde ene Leopold I in Brussel de eed af en werd daarmee de eerste koning van het net onafhankelijke Koninkrijk België.
De onafhankelijkheid van ons land kwam er na de ‘Belgische Revolutie’. Komt het terug? Willem I? De stomme van Portici? Enfin, dit is geen geschiedenisblog, hier de link naar Wikipedia als je het nog eens wil opfrissen. Geniet ondertussen van het schilderij van Gustaaf Wappers.