Got Art?

‘Brieven aan een jonge dichter’ is een must read voor elke jonge reflectivist. De briefwisseling is van de hand van de grote Rainer Maria Rilke een van de belangrijkste Duitse dichters. Geen germaanse schoolbank is gespaard gebleven voor zijn verhalen, roman, opstellen, vertalingen en gedichten. Gelukkig maar. Want wat hadden die kleine Zwiebel’tjes dan toch allemaal gemist. Zoals deze klassieker - verdammt schön Gedicht.

Extinguish my eyes, I’ll go on seeing you.
Seal my ears, I’ll go on hearing you.
And without feet I can make my way to you,
without a mouth I can swear your name.

Break off my arms, I’ll take hold of you
with my heart as with a hand.
Stop my heart, and my brain will start to beat.
And if you consume my brain with fire,
I’ll feel you burn in every drop of my blood.

Ik ben geboren uit zonnegloren
En een zucht van de ziedende zee,
Die omhoog is gestegen, op wieken van regen,
Gezwollen van wanhoop en wee:

Mijn gewaad is doorweven met parels, die beven,
Als dauw aan de roos, die ontlook,
Wen de dagbruid zich baadt en voor ‘t schuchter gelaat
Een waaier van vlammen ontplook.

Met tranen in ‘t oog uit de diepte omhoog,
Buig ik ten kus naar beneden:
Mijn lichtende haren befloersen de baren
En mijn tranen lachen tevreden:

Want diep in zee, splijt de bedding in twee
Als mijn kus de golven doet gloren…
En de aarde is gekloofd en het lokkige hoofd
Van Zefier doemt lachend naar voren...

Toen ik vandaag wat boeken uitzocht voor mijn vakantie, kwam ik een dichtbundel van Hugo Claus tegen. Claus toont zich wederom bekwaam in het maken van knittelverzen. Pardon? Knittelverzen, rijmende poëzie met een onregelmatig vormprincipe. Soms rijmen twee, soms meerdere verzen op elkaar en het aantal lettergrepen wisselt per zin. Een vorm waar ook Paul van Ostaijen en Toon Tellegen zich vaak aan waagde. Claus, meester van ritme, beeldspraak en het knittelvers, levert u een donker gedicht vol zee, strand en branding. Lees en huiver:

Op een eiland

Rots en kraters. Naar buiten kraken
door koralen padden, garnalen, darren en krabben.

Een Godsgericht zou passen hier, mijn lief,
met ons onderzeegeweer als wapen,
onze rubberbril een vizier,
de vissen korzelige rechters.

En
tussen de kwallen en het zonnig wier
zou dan naar boven stijgen
het overwinnend dier dat dorst te schieten in het
schuim dat ons zo helder scheidt, jou en mij.

Hugo Claus

O, al de balzalen van mijn jeugd
zijn nu bestoft en verlaten.
De vrienden die er bleven zijn mij vreemd,
maken geluid door de barst in hun gelaten.

aan mijn dorst naar geilheid en glamour.
Ik ben vrucht en kan slechts vallen;
gij roept mij toe: ‘l’amour, toujours l’amour’
maar ik zie u: likkebaarden, lallen.

Jotie ‘t Hooft

Joe Roxy in Het Peulengaleis

We zijn inmiddels bijna aanbeland bij de tweede zondag van de maand mei en dat betekent dat Moederdag weer voor de deur staat. En ondanks dat ik veel van mijn moedertje hou doe ik aanstaande zondag niet veel meer of minder dan op die van bijvoorbeeld vorige week.

Maar per toeval stuitte ik onlangs op een ansichtkaart (niet alleen Sid is aan het verhuizen) met daarop een fraai stukje poëzie over moeders. Driek van Wissen, Dichter des Vaderlands (Holland), schreef het volgende light verse sonnet. Op de achtergrond zien we een portret van de prominente Margarethe Stonborough-Wittgenstein geschilderd door de Oostenrijkse schilder Gustav Klimt.

Jij zult, als ik je straks ga bellen,
mij van je daagse wel en wee
plus wat je zag op de teevee
weer breeduit op de hoogte stellen.

Ik echter heb geen flauw idee
wat ik dan zelf moet navertellen
- dat kan ik je nu al wel voorspellen -,
maar jij hebt altijd praats voor twee

en ik zeg dan maar ja en amen,
ik luister vaak met een half oor
en allerlei details ontgaan me.

En toch, als ik je stem maar hoor,
dringt jouw bestaan weer tot mij door
en zijn we ondanks alles samen.

Iedereen zal wel bekend zijn met de tegeltjeswijsheid ‘Van het concert des levens krijgt niemand een program’. Dit is onderdeel van een heus gedicht ‘Het concert des levens’ waarvan het echter moeilijk te achterhalen is wie het geschreven heeft. Zo tast ook de Taaladviesdienst in het duister. Wellicht dat er onder de GotArt zich een ware connaisseur begeeft die ons meer kan vertellen?

Het concert des levens

Van het concert des levens krijgt niemand een program
Vanaf het eerste uur stond vast wat in je leven kwam
De partituur van het concert is aan geen mens bekend
De lijnen naar het slot-accoord weet slechts de dirigent

Ons hart, dat is een instrument dat men met liefde streelt
Maar het wordt door ons als solist zo harteloos bespeeld
Eens middenin de regel zijn er geen noten meer
Dan eindigt zomaar de partij en niemand weet wanneer

Klik om te beluisteren.

Geen gerenommeerde dichter deze keer maar de winnaar van de Poem Award 2006 Sione Tibbertsma (toen 7 jaar) die een gedichtje schreef over de zon en daarbij een tekening maakte.

De zon
Als ik ‘s ochtends
uit het raam
kijk zie ik de zon.

De zon zegt hallo
tegen mij toen werd
ik een beetje verlegen.

En ik bloosde en ik
wist ik ben
verliefd.

De Poem Award wordt jaarlijks uitgereikt aan twee kinderen uit verschillende landen en is onderdeel van de Poem Parade, een rondreizend internationaal kunst- en gedichtenfestival voor kinderen. De Poem Parade is nog tot 6 januari 2009 in binnen- en buitenland te zien volgens deze prentbriefkaart.

Ik mors je over al mijn paden
liefste
Jij rood de rozen en jij blinkende
het blauw
Jij kano’s in de blik van elke vrouw
Jij beelden in parijzen van het
water
Jij lentebroden in de manden van
de straten
Jij kinderen die met een hoofdvol
mussen
Achter de zonnebal aandraven
Jij mei jij wij
Jij herteknieën van de zuidenwind

Ik juich je sterrelings

Paul Rodenko