Got Art?

(I.G. by Gerhard Richter, 1972)

Did you think this picture was a photograph when you first looked at it?

For anybody who thinks that contemporary artists can’t paint, head over to the Gerhard Richter show at Tate Modern in London.  Considered one of the most important artists in the world (he’s about to celebrate his 80th birthday, and is famous for his humour and cynicism), this retrospective picks out the key moments in his career.

Gerhard Richter, born in 1932, was one of the first German artists to reflect on the history of National Socialism, creating paintings of family members who had been members, as well as victims, of the Nazi party. Continuing his historical interest, he produced the 15-part work October 18 1977 1988, a sequence of black and white paintings based on images of the Baader Meinhof group. Richter has continued to respond to significant moments in history throughout his career; the final room of the exhibition includes September 2005, a painting of the terrorist attacks on the World Trade Centre in New York in 2001.

The exhibition ends in January, so you’ll have plenty of time to plan a city trip to London. It ‘ll be worth it.

Het verschrikkelijke monster dat Teleurstelling heet ademt nu eenmaal regelmatig in de nek van bekende kunstwerken. Bewijs: zoek één persoon die een bezoek aan de Mona Lisa de moeite waard vond. Juist, ja. Als ik terugdenk, wat ik overigens regelmatig doe, aan mijn bezoek aan de Sixtijne Kapel was het niet zo zeer dat de kunst niet opkon tegen mijn hoge verwachtingen. Nee, het was meer de totaalervaring die voor de uiteindelijke ontgoocheling zorgde. De magie van de plek in Vaticaanstad werd als een kuikentje tegen een dartboard gegooid door de honderden opeengeprakte zwetende, schuifelende toeristen, intolerante beveiligingsagenten en een verschrikkelijk audiobandje dat in alle talen afriep dat je geen foto’s mocht nemen.

Geef mij dan maar deze Virtuele Sixtijne Kapel, waar je tenminste op je gemakje kan rondkijken en inzoomen. Bijzonder grote aanrader.

Een naaktportret van een tien jaar oude Brooke Shields zorgt jaren na datum voor heel wat commotie in Groot-Brittannië. De foto werd getoond op de expositie ‘Pop Life: Art In A Material World‘ in het Londense museum Tate Modern. Onder druk van politie en tegenstanders die de kinderfoto te obsceen vonden, heeft het museum nu beslist om de foto weg te halen.

Conservatieve drukkingsgroepen en kinderpornobestrijders waren verontwaardigd om de foto en om de context waarin die werd geëxposeerd. In de tentoonstelling, met werk van gerenommeerde artiesten als Andy Warhol, Jeff Koons en Damien Hirst, zijn ook seksueel expliciete beelden te zien, met onder meer pagina’s uit pornomagazines.
Michele Elliott, stichter van kinderrechtenorganisatie Kidscape, noemt de tentoonstelling ‘onaanvaardbaar’. Zo zegt ze in de Daily Mail: “Het excuus dat deze foto provocerende kunst is, is ridicuul – voor mij is dit softe kinderporno. Ik kan me niet voorstellen dat mensen hun kind op een dergelijke manier geportretteerd willen zien. Shields was overigens niet oud genoeg om haar toestemming te geven toen de foto werd gemaakt.”

Het is niet de eerste keer dat de foto van Shields, een bewerking door Richard Prince van een shoot uit 1975, voor controverse zorgt. Prince zelf noemde het werk – waarop de latere steractrice naakt en met make-up de lens inblikt – “een ongelooflijk complexe foto van een naakt meisje dat op een jongen lijkt en opgemaakt werd als een vrouw”, maar zo hadden Shields en haar moeder het niet begrepen. In de jaren tachtig, tijdens de gloriejaren van Shields in Hollywood, probeerden de actrice en haar familie de publicatie van de foto via de rechtbank te stoppen. Maar de fotograaf won de zaak.

Ik vraag me af wat Michele Elliott dan van het werk van Irena Ionesco vindt.

De schilder Vincent van Gogh had, al lang voordat hij kunstenaar werd, een grote liefde voor de avond en de nacht. Hij associeerde die met geborgenheid en poëzie, en terecht vind ik. Vincent werkte ook graag in de donkere uren; ze gaven hem energie en inspiratie. Nadat hij in 1880 besloten had om kunstenaar te worden, kregen avondschemering- en nachteffecten een vaste plaats in zijn werk.

Daarom organiseert het Van Gogh Museum nog tot 7 juni in samenwerking met het Museum of Modern Art in New York de indrukwekkende tentoonstelling ‘Van Gogh en de kleuren van de nacht‘. Met dat thema als rode draad door zijn oeuvre, worden op de tentoonstelling beroemde werken uit internationale collecties getoond. (De sterrennacht, Eugène Boch, een reeks van drie zaaiers bij ondergaande zon, De aardappeleters, …)

Het meesterwerk Diana en Aktaeon van de Italiaanse renaissanceschilder Titiaan zal in Groot-Brittannië toch toegankelijk blijven voor het grote publiek. De National Galleries van Londen en Schotland zijn erin geslaagd bijna 56 miljoen euro bijeen te krijgen voor het schilderij. Een groot deel van de giften kwam van de Schotse regering en de musea zelf, maar er waren ook veel donaties van gewone burgers.

Het werk is al tweehonderd jaar te bewonderen in afwisselend de Schotse National Gallery in Edinburgh en de National Gallery in Londen. Het schilderij stamt uit de omvangrijke Bridgewatercollectie van de hertog van Sutherland, die de collectie gedeeltelijk wil verkopen. Mogelijk was het meesterwerk dan in een privéverzameling terechtgekomen. De hertog wilde het schilderij aan het museum verkopen voor een derde van de marktwaarde.

In het Museum van Oude Kunst in Brussel zijn 150 kunstwerken beschadigd door een defect aan het systeem dat de luchtvochtigheid regelt. Door het voorval daalde de vochtigheidsgraad en droogde het hout uit, wat leidde tot tal van beschadigingen zoals loskomende verflagen en scheurtjes in het houtwerk. De werken van de grootmeesters zijn volgens het museum niet aangetast, maar werken van de Vlaamse primitieven en andere kleinere Antwerpse en Brusselse meesterwerken zouden toch blootgesteld zijn aan vochtigheidswijzigingen.

Noordelijker dan heeft een lekkage in het Van Gogh Museum een schilderij van Henri Matisse licht beschadigd. De lichtkoepels in het dak van het museum laten op twee plekken regenwater door. Het kostbare schilderij Odalisque van Matisse heeft hierdoor lichte waterschade opgelopen. Het museum verwacht dat de lekkage in februari is verholpen.

De Brusselse Museumraad organiseert op zaterdag 7 maart voor de tweede maal de Museum Night Fever, een museumnacht voor en door jongeren. Naast 14 musea nemen ook een twintigtal jongerenorganisaties, academies en scholen deel aan het evenement.

Museum Night Fever wil, naar eigen zeggen, afstappen van het elitaire en vastgeroeste imago waarmee de musea nog altijd opgezadeld zouden zitten. De inspiratie voor het programma wordt dan ook gezocht binnen de leefwereld van jongeren. Hierbij krijgen ze zelf een actieve rol. Op het programma staan onder meer een interactieve avond rond het thema België in het BELvue en een hiphop-choreografie met barokke inkleding in de BOZAR. In de Hallepoort vinden battles plaats tussen verschillende disciplines zoals breakdance, buikdans en percussie. In het Jubelparkmuseum kan men dansen tussen Grieks-Romeinse beelden en de orgels van de expo Continental Superstar.

(Franse) jongeren kunnen vanaf 4 april gratis naar het museum. De nationale musea zoals het Louvre zijn vanaf dan gratis voor jongeren onder de 25, beloofde president Sarkozy in zijn nieuwjaarstoespraak voor leidende mensen in de culturele sector. Sarkozy kondigde ook de komst aan van een museum over de Franse geschiedenis. Dat komt op een historische plaats in Frankrijk te staan; waar zei hij niet.

detail Tuin der lusten  (Bosch)

Google en het Madrileens Prado Museum hebben maandenlang gewerkt om veertien meesterwerken van onder anderen Diego Velazquez, Peter Paul Rubens en Francisco de Goya te fotograferen. Er werden zo’n 8200 opnamen en via dezelfde techniek waarmee Google ook satellietfoto’s samenvoegt, zijn de schilderijen nu duizend keer scherper te zien dan op een gewone foto.

Google heeft het indrukwekkende resultaat, met instemming van het museum, superscherp op Google Earth gezet. Vlieg vanuit je luie stoel naar het Prado Museum in Madrid, kies een kunstwerk en zoom tot het kleinste detail in.

 Claudius, 1986 door Gerhard Richter

In het museum Ludwig in Keulen is tot 1 februari voor het eerst een tentoonstelling van Gerhard Richter te zien: Abstrakte Bilder. De tentoonstelling is uitsluitend samengesteld zoals de titel ons al doet vermoeden, uit abstracte schilderijen. De hoofdkleuren zijn rood, geel en blauw, maar die worden zodanig vermengd dat ze amper herkenbaar zijn.
De meeste tentoongestelde werken zijn gemaakt tussen 1986 en 1990, maar ze worden aangevuld met een serie recente schilderijen, daterend vanaf 2006. Deze periode bleek een zeer productieve fase uit het leven van de schilder te zijn, waarin hij een bijzonder groot aantal schilderijen in groot formaat heeft gemaakt, die zich onderscheiden door een grote strakheid qua vorm en inhoud.
De bedoeling van deze tentoonstelling is niet zozeer om een overzicht te bieden van de abstracte werken van Gerhard Richter, maar meer om een artistieke visie te geven en een homogene fase in zijn werk te belichten.