Got Art?

2008. Niet alleen het jaartal waarin we leven, maar ook het aantal naakte mensen dat Spencer Tunick bij elkaar wou krijgen in het Ernst Happelstadion in Wenen. Er daagden “slechts” 1840 mensen op, nog steeds een erg naakte boterham, maar wel 168 jaar terug in de tijd.
De naaktfotografeur Tunick wou oorspronkelijk de menigte naakte lichamen op de grasmat fotograferen, wat na enig beraad niet werd toegestaan, uit vrees dat de mat zou worden beschadigd. Iets wat blijkbaar niet gebeurt als er 22 mensen met getopte schoenen er over ravotten. In plaats daarvan heeft Spencer de naakten plaats laten nemen op de gekleurde tribunestoeltjes van het stadion, waar op 29 juni voetbalfans van alle leeftijden op zullen plaatsnemenn voor het EK voetbal.

Het project zelf werd georganiseerd door de Kunsthalle van Wenen, waar de foto’s vanaf 23 juni te zien zullen zijn.

BANKSY, Obey, Fab Five Freddy. Grote namen in de street wereld, en toch hoef je geen rebels genie te zijn om je buurt wakker te schudden. Dankzij Graffiti Research lab kan je nu relatief goedkoop, snel en simpel je eigen LED throwies maken .

Wat meneer?

Wel, na de graffiti van Obey en de Fab Five, de stencils van Banksy en de installaties Mark Jenkins is light art hét laatste nieuwe in street art. Zo worden er woorden en beelden geprojecteerd op gebouwen en tags geschreven in LED’s. Dat laatste kan je nu dus zelf ook doen. Dankzij Graffiti Research Lab zijn er talloze how to’s gezet op sites als instructables om jou te leren hoe je throwies kunt maken.

Ik vroeg; wat?!

Throwies zijn kleine LEDjes waaraan een batterij en magneet is vastgemaakt, zodat je ze op elk ijzeren oppervlak kan aanbrengen of gooien. Zo hoef je niet te leren hoe te taggen of te stencilen of dure verf te kopen, maar kan je gewoon simpel en leuk je creativiteit de vrije loop laten gaan met licht en kleur. ‘s Avonds kan je dan op pad gaan met vrienden om je throwies aan te brengen op de meest zichtbare plaatsen en je buren voor een raadsel te stellen.

Ze kan je nooit meer klagen dat je buurt maar een grijze, kleurloze boel is.

“No new Enemies” is een internationaal collectief van (graffiti-) kunstenaars, schrijvers en grafici die zich afzetten tegen elke vorm van propaganda en bangmakerij. Het collectief wil creatievelingen wereldwijd een luidere stem geven. “Want ook kunstenaars, en niet alleen politici en wetenschappers, zijn de architecten van onze toekomst”.

Tijdens de concertdagen van Les Nuits Botanique in Brussel kan je tussen de concerten door naar hun werk gaan kijken. Hun tentoonstelling loopt nog tot 18/05.

De befaamde Nederlandse architect Rem Koolhaas gaat een museum ontwerpen voor de kunstverzameling van het modehuis Prada, en meer specifiek van het koppel Prada zelf.

De ontwerpster waarnaar het modehuis is genoemd, Miuccia Prada en haar echtgenoot Patrizio Bertelli hebben door de jaren heen honderden moderne kunstwerken aangekocht die ze nu dus tentoon willen stellen voor het grote publiek. Koolhaas zou drie gebouwen ontwerpen die geplaatst zouden worden op het terrein rond een oude brandewijnfabriek die het koppel Prada gekocht heeft. Eén van de gebouwen zal een toren met expositiezalen worden.

Dit is niet de eerste samenwerking tussen Prada en Koolhaas. Koolhaas ontwierp een tijd geleden ook een winkel voor Prada in New York. Nu dus ook een museum dat over drie jaar zou moeten klaar zijn.

Een tijdje terug (9 april voor de mierenminners onder jullie) werd in het Louvre de tentoonstelling Jan Fabre in het Louvre geopend. Niemand minder dan Koningin van België Paola knipte het openingslintje door. Hiermee werd Jan Fabre de eerste levende kunstenaar die een eenmanstentoonstelling krijgt in het meest bezochte museum ter wereld.
De tentoonstelling met ondertitel ‘De Engel van de Metamorfose’ wordt gehouden in de Richelieu-vleugel. Die vleugel is gewijd aan de schildersscholen van de Lage Landen. Fabre confronteert er zijn eigen creaties met werken van klassieke schilders uit Vlaanderen en Nederland, van de Vlaamse Primitieven tot Rubens. Hij presenteert er een parcours met tekeningen, beeldhouwwerken, installaties, video’s en zelfs performance films. Zelf noemt hij het een soort “mentale dramaturgie” die de belangrijkste figuren uit zijn eigen oeuvre en dat van de oude meesters in scène brengt. De kunstenaar probeert zijn creatieve wereld te verbinden met de grote thema’s die men terugvindt bij de oude meesters: dood en verrijzenis, vergankelijkheid, opoffering, geld, waanzin, carnaval, strijd en atelier.

Deze expositie is nog te bezoeken tot 7 juli 2008. Ze is een onderdeel van het project Contrepoint, waarmee het Louvre ook aandacht wil schenken aan hedendaagse kunst.

Zo – mijn eerste post op Got Art is een feit.
Het werk van kunstenaar Li Wei is een cocktail van performance art, fotografie en misschien nog een olijf. Hij creëert namelijk de illusie van gevaarlijke situaties voor het menselijk lichaam. De Chinees meldt dat zijn foto’s niet grafisch bewerkt zijn door de computer, maar dat hij ze uitvoert met behulp van spiegels, stalen kabels en acrobaten. Wei doet dit onderandere in vele grote steden: zoals zijn thuisstad Peking, New York, Londen, Venetië en Parijs.

Things I Have Learned So Far. Zo heet de interactieve exhibitie van Stefan Sagmeister, die bij het brede publiek bekend is om zijn artwork voor bands zoals The Rolling Stones en Lou Reed. Sagmeister wordt beschouwd als een van de grootste innoverende en meest invloedrijke grafische designers van deze tijd. Zijn concepten overstijgen vaak de traditie en tonen een wereld van conceptuele kunst, installaties, schilderijen en sculpturen. Things I Have Learned So Far toont wel een heel opvallende installatie die de naam 7200 bananas draagt (en dat is ook de titel). Goed gekozen, want dat is exact wat het is: 7200 bananen tegen een muur gelijmd. Zeven. Duizend. Tweehonderd. Echte. Rijpende… Bananen. Gelukkig beschik ik over te weinig verbeeldingskracht om me daar de geur van voor te stellen, neusgewijs.