Got Art?

The kind of doing we do is as limitless as the human imagination. An idea can be artful or practical, commercial or cultural. It might lead to a better mousetrap or transcend all previous human experience. Good ideas are precious things, The Department of Doing is here to make it happen.

Directions: Add 1% invisible inspiration to 99% perspiration for the original, Thomas Edison inspired formula – and get the job done! Once opened, content will infuse the local atmosphere. Caution required in confined spaces to avoid over-stimulation. Invisible inspiration from the Department of Doing is the finest you can buy and limited production. Use sparingly.

Some people would spend $ 100 000 on a new car or a down payment on a home. Others would convert it to $ 1 bills and use them to completely cover the walls of a room. Those latter people are artists. German artist Hans-Peter Feldman won the Hugo Boss Prize in 2010 and decided he’d like to do something a bit different with his prize money. Feldman managed to have the money converted to circulated bills, ones which have already been used as currency rather than crisp, freshly-minted dollars.

It can be seen as amusing how the artist used his prize money from previous works of art as his next art exhibit, and there are certainly worse ways to put so much money to use. As this exhibit is temporary, though, the money will eventually find its way back into the system. While this doesn’t appear to have been related to the statement the artist is making with this work, it can be easy to relate this to the debt issues in the United States, as well as in other countries.

Aan kleuren geen gebrek bij de Verenigde Naties in Geneve. Gisteren werd het nieuwe plafond onthuld van ‘Room XX’ in het Europese hoofdkwartier van de internationale organisatie. In de kamer zal de Raad voor de Mensenrechten vergaderen. De 1 500 vierkante meter grote schildering, die oogt als enorm kleurrijk stalagtietengewelf, is gemaakt door de Spaanse kunstenaar Miquel Barceló. Hij gebruikte er 100 ton verf voor, die op enkele plaatsen een paar meter naar beneden hangt, met pigmenten uit alle delen van de wereld. Prijskaartje: 18,5 miljoen euro. Barceló bewerkte eerder de muren van de Santisimo-kapel in de kathedraal van Palma de Mallorca met gekleurde keramische klei, op een manier die doet denken aan de architectuur van Antoni Gaudi’s Sagrada Familia.

De vergaderzaal is geopend door koning Juan Carlos van Spanje, het land dat het schilderwerk samen met particuliere sponsors heeft gefinancierd. Vooral in Spanje is er veel kritiek op de hoge kosten, omdat zo’n 500 duizend euro uit een pot voor ontwikkelingswerk is betaald.

Vandaag is het startschot gegeven van de Elephant Parade. Na de beschilderde paarden nemen nu ook olifanten de modestad Antwerpen over. Het gaat om ongeveer 50 kunststoffen olifanten die werden beschilderd door verschillende bekende en minder bekende kunstenaars. De kunstwerken worden van 5 september tot 5 november over heel de Antwerpse binnenstad verspreid, met als kernlocaties het Eilandje en de Bolivarplaats. Na de tentoonstelling worden ze geveild.

De olifantenparade, of de Elephant Parade zoals hij officieel heet, is een project ter bescherming van de Aziatische olifant in Thailand die onder andere door de jacht op hun slagtanden met uitsterven bedreigd is. Tussen 1960 en nu is hun populatie van 40 000 naar een schamele 4500 gezakt. Reden genoeg voor Mike en Marc Spits, de initiatiefnemers van de Elephant Parade, om een project op te starten ter bescherming van de bedreigde dikhuid.

Mike en Marc Spits lieten hun olifanten in het najaar van 2007 voor het eerst neerstrijken in Rotterdam. Het initiatief bleek een groot succes. Duizenden bezoekers zakten naar Rotterdam af om de parade te bewonderen en de veiling die achteraf werd georganiseerd, bracht maar liefst 248 000 euro op voor het olifantenhospitaal in Thailand.

In 2009 strijkt de Elephant Parade neer in Londen, in 2010 zou New York aan de beurt zijn.

Ophef in het Musée d’Orsay toen een doek werd ontdekt dat niet in de collectie thuis hoorde. Het schilderij werd opgehangen door zijn maker, Jean Dolande, als protest tegen het gebrek aan tentoonstellingsruimten voor hedendaagse kunst.

Dolande wist het schilderij onder zijn trui binnen te smokkelen en zelf aan de muur te bevestigen. Na twee uur onopgemerkt te blijven hangen, werd het doek van de muur gehaald en in beslag genomen, waarna de maker vriendelijk werd verzocht het werk te komen afhalen. Deze bedankte echter en ‘schonk’ het werk aan het museum.

Een tijd geleden probeerde Dolande deze stunt al uit in het Louvre, waar hij bij de ingang vroegtijdig ontdekt werd.

Dit is niet de eerste keer dat een kunstenaar zijn eigen werken uit protest ophangt in een museum. Eerder al hing de engelse graffiti-kunstenaar Banksy bewerkte schilderijen in enkele grote musea, waaronder het Tate Modern en het Louvre.

…there is enough machine within our eyes
to fill a thousand junkyards full
to make the stone break into plastic clouds
of colored dust
and happy play

…there are enough straight lines that bound a shape
to make us speak right to the point
to get us thinking we are right or wrong
beneath the clouds

Het Museion ofwel; het museum voor moderne kunsten in Bolzano, Italië is nog maar van 24 mei terug open voor publiek, of de kunstwerken doen al waarvoor ze gemaakt zijn.

De plaatselijke Katholieke gemeenschap voelt zich tegen haar schenen geschopt door een gifgroene, gekruisigde kikker met een bierpul in zijn hand. Het werk van de Duitse artiest Martin Kippenberger, Zuerst die Füße (letterlijk vertaald: eerst de voeten) wordt smakeloos bevonden door Luis Durnwalder, de gouverneur van Zuid-Tirol.

Durnwalder steunt naar eigen zeggen de artistieke vrijheid van kunstenaars en is tegen censuur, maar toch pleit hij voor een tijdelijke ‘verwijdering van het stuk’. Durnwalder ziet het stuk als een belediging voor gelovigen; ‘Ik had verwacht dat het museum voorzichtiger zou omspringen met de gevoelens van de bevolking.’, aldus de gouverneur.

Het bestuur van het museum gaat niet in op Durnwalders eisen. Curatrice Letizia Ragaglia heeft haar antwoord al gegeven; ‘Der Frosch bleibt’, klinkt het. Volgens haar is de uit 1990 stammende gekruisigde amfibie louter een ‘weerspiegeling van de gemoedstoestand van de kunstenaar op dat moment’. Kippenberger overleed elf jaar geleden.

(Nocturne)

Joan Miró (1893 – 1983) wordt gezien als een van de grote surrealisten. Naast Picasso en Dalí werd de schilder, beeldhouwer, graficus en keramist beschouwd als een van de grote drie van de Spaanse Moderne Kunst.

Miró begon, net als ik, aanvankelijk een handelsopleiding, maar op zijn 19de besloot hij alsnog en kunstopleiding in Barcelona te gaan volgen. Dat beviel hem kennelijk want acht jaar later verhuisde de Spanjaard naar Parijs waar hij lessen nam aan de Académie de la Grande Chaumière. Miró ontmoette in de lichtstad onderandere Picasso, Max Ernst en Magritte, en zo kwam hij onder invloed van het kubisme. Maar, net zoals zijn vriend Picasso, heeft Miró nooit de conclusies van het kubisme doorgezet tot volledige abstractie: ‘Een vorm is nooit iets abstracts: Het is altijd een weergave van iets. Het is een mens, een vogel of iets anders. Een schilderij is voor mij nooit slechts vorm om de vorm.’

De kunstenaar kreeg talloze onderscheidingen in zijn leven. Zo werd hij in 1954 onderscheiden met de prijs voor grafische kunst van de Biënnale van Venetië. In 1958 kreeg hij de Guggenheim International Award en in 1980 de Gold Medal of Fine Arts uit handen van koning Juan Carlos van Spanje. Miró werd ook eredoctor van de Harvard-universiteit en van de Universiteit van Barcelona.

Het is zover. Zoals vorige zondag werd aangekondigd, is gisteren de tentoonstelling ‘Weerzien met de Schreeuw en Madonna’ in de Noorse hoofdstad Oslo van start gegaan. Het Edvard-Munchmuseum kondigde vorige week aan dat ze Munch’s wereldberoemde, gerestaureerde, schreeuw van een nieuwe datering gingen voorzien. De nieuwe datum is dus nu voor het publiek vrijgegeven.

Tijdens de restauratie van de in 2004 geroofde schilderijen ‘De Schreeuw’ en ‘Madonna’, legden Munch-experts ook een compleet nieuwe catalogus van de werken van de Noorse vroeg-expressionist aan. Daaruit bleek dat de definitieve versie van ‘De Schreeuw’ eigenlijk in 1910 is gemaakt, 17 jaar later dan de totnogtoe aangenomen datum 1893.

Munch maakte meerdere versies van ‘De Schreeuw’, na een heel angstige periode in zijn leven en bleef verschillende versies schilderen tot hij uiteindelijk een ‘Schreeuw’ had geschilderd die zijn gevoel quasi-perfect weergaf. De geroofde ‘Schreeuw’ uit 1910 zou dus die definitieve versie zijn. Een andere schreeuw, ook te bezichtigen in het Munchmuseum, zou wel stammen uit 1893.