Got Art?

Beyoncé can expect a call from Belgian lawyers any moment now. The American R&B queen copied, in her new music video, the Belgian choreographer Anne-Teresa De Keersmaeker.

The similarities are striking. The dancers are in a similar space as the dancers in ‘Rosas dances Rosas’ (a piece by Anne-Teresa de Keersmaeker from 1984), wear the same clothes, but above all: the choreographies are identical. As the singer has not asked for permission Anne-Teresa De Keersmaeker has contacted her lawyers. To be continued…

Update: The dance company ‘Rosas’ from Anne-Teresa de Keersmaeker wants  the new video ‘Countdown’ banned from internet and television. The lawyer of Rosas has contacted Beyonce’s record label Sony. “We want to conduct the discussions in a serene atmosphere, but without our permission ‘Countdown’ should no longer be aired.”

Beyonce already responded to the accusations of plagiarism and calls the dance “Rosas Rosas dance” and “hinterland” a source of inspiration.

Zeetuig: jullie kapitein heeft het druk! Overdag werkt de aanzienlijk oude zeerot op een kantoor en ‘s avonds in een restaurant (waar hij vanavond voor het eerst een glas heeft laten vallen, trouwens.) Maar dit heel geheel terzijde.
Daarom, een beetje uit gemakzucht, maar zeker niet minder de moeite waard, hieronder een afbeelding van Pina Bausch, de bekende Duitse danseres en choreografe. (Bedankt Michiel) Veel plezier en tot morgen.

Jan Fabre is alom vertegenwoordigd. Zijn monoloog ‘De Koning van het Plagiaat’ (gespeeld door Dirk Roofthooft) is nog maar net uitgespeeld in Vlaanderen en Nederland, zijn danssolo ‘Quando l’uomo principale è una donna‘ gaat terug op wereldtournee en het Louvre wijst een hele vleugel aan zijn tentoonstelling ‘De Engel van de Metamorfose‘. Terecht.
Maar nu kan het publiek ook nog terecht in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten – BOZAR – waar, nog tot 18 mei 2008, een tentoonstelling loopt met foto’s over het werk van de Antwerpse kunstenaar. Er hangen ook een werken van de kunstenaar zelf. ‘De Geleende Tijd’ combineert werkschetsen, maquettes en tekeningen van Fabre met foto’s van bekende fotografen, genomen tijdens repetities of voorstelling van zijn theater- en dansproducties. De tentoonstelling omvat 251 werken, waaronder 119 zwart-wit en kleurenfoto’s van elf fotografen, en 122 kleurpotloodtekeningen en tien maquettes van de hand van Jan Fabre zelf.
De tentoonstelling biedt vooral een terugblik op zijn theater- en danswerk van de voorbije 25 jaar. Er zijn onder meer foto’s te zien van de fotograaf Robert Mapplethorpe die in 1984 de voorstelling “De macht der theaterlijke dwaasheden” fotografeerde, Fabre’s internationale doorbraak. Verder hangen er ook foto’s van Magnum-fotograaf Carl De Keyzer, Maarten Vanden Abeele, Malou Swinnen, Dirk Braeckman en Wonge Bergmann.

Dit seizoen hernam Jan Fabre ‘Quando l’uomo principale è una donna’ (Als de eerste man een vrouw was). De opwindende danssolo was al meer dan 120 keer opgevoerd door Lisbeth Gruwez, maar de Belgische danseres geeft de fakkel nu door aan het grote Koreaanse talent Sung-Im Her. Zij bevindt zich onder een hemel van flessen, waaruit de olijfolie eerst druppelt, vervolgens gutst en spettert, om tot slot het hele toneel om te vormen tot een spiegelend bad.
De kracht van deze solo ligt in de constante verschuivingen: van man naar vrouw, van mens naar dier, van glijdende bewegingen naar langzaam omhoog komen, als een boom die steeds meer vertakkingen krijgt, als een zwaan die zichzelf bevrucht heeft.

Jan Fabre behoort al jaren tot de meest toonaangevende hedendaagse theatermakers van Europa. Kenmerkend aan zijn werk is de visuele kracht, zijn fascinatie voor lichaamssappen en zijn niet aflatende zoektocht naar de grenzen van het menselijk lichaam. Ik heb al een tijdje kaartjes voor deze voorstelling in Utrecht, maar ik ging vandaag naar ‘t Barre Land kijken in Arnhem en op hun seizoensbrochure stond de foto die ik hierboven heb geplaatst. Dat deed me er ook aan denken dat ik ze zeker hier even moest vermelden.