Got Art?

De Deense architect Jørn Utzon is gisteren op 90-jarige leeftijd gestorven. De man werd bekend nadat hij, in 1957, een architectuurwedstrijd won voor het ontwerp van het Opera-gebouw in Syndey. Dat werd in 1973 ingewijd. Utzon zelf had zich enkele jaren eerder al teruggetrokken uit het project, na geruzie over de oplopende kosten, herhaaldelijk uitstel en steeds weerkerende kritiek op de gewaagde constructie. Het bouwwerk is nu wereldberoemd omwille van zijn mosselschaal, een futuristische dakconstructie, en is in de skyline van de Australische stad-die-niet-de-hoofdstad-is niet meer weg te denken.

Dit jaar in mei werd in de thuisstad van de Deen nog een documentatiecentrum met een overzicht van zijn werk ingewijd. “Utzon was een grote inspiratie voor jonge architecten en had veel verstand van het wezenlijke van bouwwijzen en verschillende culturen“, verklaarde de directeur van het centrum. Andere projecten van de man zijn het toneelhuis in Zürich (1964), de tijdens de golfoorlog zwaar beschadigde parlementsgebouwen in Koeweit (1972), de Bagsværd-kerk in Kopenhagen (1976) en twee beroemd geworden woningen in Mallorca.

De emir van Qatar, Hamad bin Khalifa al-Thani heeft in de hoofdstad Doha een nieuw, imposant museum voor islamitische kunst geopend onder groot vuurwerk.  Het museum, van de hand van de Chinees-Amerikaanse sterarchitect Ieoh Ming Pei, is gebouwd op een kunstmatig schiereiland met designelementen. De collectie van het museum, dat op 1 december opengesteld zal worden voor het publiek, bestaat uit kunstwerken uit de 7de tot 19de eeuw. De opening van het museum is het meest recente van een reeks culturele evenementen in Qatar.

In 2010 moet Nederland een van zijn beste acteurs delen met buurland Duitsland. Pierre Bokma gaat binnen twee seizoenen bij de Münchner Kammerspiele werken, het gezelschap waarvan Johan Simons artistiek leider wordt. Maar de acteur zal naar zijn eigen zeggen zijn Nederlandse publiek niet verlaten. De Volkskrant interviewde hem.

U gaat Johan Simons achterna, naar een van de grootste Duitse gezelschappen. Het gaat goed met uw beider carrières?

‘Met die van Johan in elk geval wel. Hij wordt intendant in München, en dat is uniek voor een Nederlandse regisseur. Na lange tijd heb ik vorig seizoen met hem de voorstelling Instinct gemaakt en hij wil dolgraag dat ik meega naar Duitsland als hij daar in 2010 begint. Daarover zijn nu gesprekken gaande. Maar hoe het mij zal vergaan, moet ik nog maar afwachten.’

Dus u wordt een van de acteurs van de beroemde Münchner Kammerspiele?

‘Ik ga heel voorzichtig beginnen. Ik heb tegen Johan gezegd: doe mij maar niet meteen een hoofdrol, niemand kent me daar nog. Ik wil dit avontuur zo rimpelloos mogelijk laten verlopen. Eerst maar eens kijken hoe het daar valt, hoe men aankijkt tegen een Nederlander die daar komt spelen.’

Maar het verhaal ging dat u vast gaat werken in Duitsland, en dus voor het Nederlandse theater verloren bent.

‘Welnee, dat klinkt allemaal veel te dramatisch. In eerste instantie gaat het om een productie die in oktober 2010 in première zal gaan. Na dat eerste jaar zullen we zien hoe het wederzijds bevalt. Van een vast dienstverband is geen sprake. Ik weet ook niet of het gaat lukken, maar wil er wel mijn schouders onder zetten.’

En u gaat ook niet in Duitsland wonen?

‘Nee. Ik blijf in Nederland wonen en ook werken. Wat dat laatste betreft heb ik onder meer afspraken met Orkater. En bovendien: er zijn hier nog allerlei andere zaken die voor mij erg belangrijk zijn, waaronder mijn kinderen.’

Dat wordt dus vooral op een neer reizen?

‘Het systeem in de Duitse stadstheaters is heel anders dan in Nederland. Na de première wordt een voorstelling daar hooguit drie, vier keer per maand gespeeld. Stel dat ik daar een jaar of drie zou werken, en dus in drie producties sta, ja, dan wordt het op den duur veel heen en weer reizen. Zover is het nog lang niet.’

Hoe is uw Duits?

‘Ik mag wel zeggen dat ik die taal redelijk beheers, dus dat moet geen grote obstakels opleveren.’

In Nederland bent u een zeer bekend acteur, in Duitsland niet. Zal dat wennen zijn?’

‘Misschien is dat wel juist de reden om dit avontuur aan te gaan.’

Pablo Picasso

De websites LIFE en Google gaan samenwerken om een gigantische online database aan te leggen van meer dan 10 miljoen foto’s van 1970 tot nu. Een heel karwei, dat nog even zal duren, maar toch staat er al een indrukwekkende collectie online.

 ”70 jaar draait LIFE al maar om één ding, en dat is de kracht van fotografie om een verhaal te vertellen,” zegt bestuurder Andy Blau. “LIFE kan nu een breder publiek bereiken en ze online verbinden met de ongelooflijke diepte en breedte van het LIFE foto archief” 

Het LIFE foto archief kan je hier bekijken. Je kan er foto’s terugvinden van belangrijke gebeurtenissen, filmsterren, maar ook kunstenaars zoals Pablo Picasso. Zoek je naar ‘Artists at Work‘ dan krijg je een interessante reeks van foto’s van oa. Henri Matisse, Georges Braque, Fernand Leger, Marc Chagall, Alice Neel, … Je kan gratis zoeken voor persoonlijk gebruik en onderzoek, maar alle foto’s blijven in het bezit van Time Inc.

“Beweging kan niet liegen.”

Aan kleuren geen gebrek bij de Verenigde Naties in Geneve. Gisteren werd het nieuwe plafond onthuld van ‘Room XX’ in het Europese hoofdkwartier van de internationale organisatie. In de kamer zal de Raad voor de Mensenrechten vergaderen. De 1 500 vierkante meter grote schildering, die oogt als enorm kleurrijk stalagtietengewelf, is gemaakt door de Spaanse kunstenaar Miquel Barceló. Hij gebruikte er 100 ton verf voor, die op enkele plaatsen een paar meter naar beneden hangt, met pigmenten uit alle delen van de wereld. Prijskaartje: 18,5 miljoen euro. Barceló bewerkte eerder de muren van de Santisimo-kapel in de kathedraal van Palma de Mallorca met gekleurde keramische klei, op een manier die doet denken aan de architectuur van Antoni Gaudi’s Sagrada Familia.

De vergaderzaal is geopend door koning Juan Carlos van Spanje, het land dat het schilderwerk samen met particuliere sponsors heeft gefinancierd. Vooral in Spanje is er veel kritiek op de hoge kosten, omdat zo’n 500 duizend euro uit een pot voor ontwikkelingswerk is betaald.

De Belgische kunstenaar Guy Peellaert is maandag op 74-jarige leeftijd overleden in Parijs.

De Brusselaar maakte naam in de jaren zestig met psychedelische strips. Na zich daarna toe te leggen op de schilderkunst, ontwierp hij tien jaar later platenhoezen voor grote rocksterren als David Bowie en de Rolling Stones. Als ontwerper van affiches verwierf hij wereldfaam met filmaffiches voor films van de Duitse cineast Wim Wenders (‘Paris Texas‘), van Martin Scorsese (‘Taxi driver‘) en Robert Altman (‘Short Cuts‘). Peellaert maakte samen met rockjournalist Nik Cohn het boek ‘Rock Dreams‘ dat wereldwijd meer dan een miljoen keer over de toonbank ging.

Sinds begin 2000 werd het oeuvre van Peellaert wereldwijd tentoongesteld, onder meer in Brazilië, Cuba en Japan. In België was zijn werk voor het eerst te zien op de tentoonstelling ‘PopEye – the art of music, the music of art‘, die in de oude gevangenis van Hasselt liep.

Een enorme schedel met ingebouwde sauna krijgt vreemde blikken in het Oostenrijkse Wenen. De opmerkelijke installatie met de naam ‘Wellness Skull’ bevat aan de zijkanten ook een bad en een douche.

Het doodshoofd van vierenhalve meter hoog is van de Nederlandse kunstenaar Joep van Lieshout. Die bouwde het in 2007 van hout en synthetische materialen.Het kunstvoorwerp is onderdeel van een serie werken die te maken hebben met lichaamsdelen. Hoewel de schedel ook werkelijk gebruikt kan worden – er passen acht mensen in de sauna – kunnen bezoekers hem niet zomaar uitproberen of de stoom uit de witte oogkassen zien opstijgen als de sauna aan staat. Het object is tot 15 maart alleen op de eerste zaterdag van iedere maand of op afspraak open voor bezoek.