Got Art?

Vers van de pers veilingnieuws! Sotheby’s in Amsterdam verkocht gisteren de tekening ‘Oostzijdse Windmolen aan het Gein bij maanlicht’ van Piet Mondriaan voor 36 750 euro. Het is de enig bekende studie voor het gelijknamige schilderij van Mondriaan (afbeelding), dat drie jaar geleden door het Rijksmuseum Amsterdam werd aangekocht.

De tekening dateert van begin 1900 en werd onlangs ontdekt in de nalatenschap van een kunstenaar die rond de eeuwwisseling bevriend was met de schilder. De tekening in zwart krijt, opgehoogd met wit, had een richtprijs van 18 000 tot 25 000 euro. Mondriaan schilderde vanaf 1902 bijna uitsluitend landschappen. Het rivierlandschap aan het Gein, bij Abcoude, was een van zijn favoriete plekken. De windmolen, die in een bocht van het Gein staat, komt regelmatig terug in andere werken van de kunstenaar.

Gijs Scholten van Aschat

Het ensemble van het grote Toneelgroep Amsterdam krijgt versterking. Met ingang van het seizoen 2010-2011 treedt Gijs Scholten van Aschat toe tot het ensemble van Toneelgroep Amsterdam. Een seizoen eerder wordt het gezelschap versterkt met de komst van Marwan Kenzari. Daarmee groeit het ensemble naar een vaste bezetting van 22 acteurs. In het persbericht van de toneelgroep laat directeur Ivo van Hove weten dat ‘groot toneel een groots ensemblebehoeft. Met de komst van deze twee nieuwe mensen zetten we een lijn voort in de ontwikkeling van een ensemble van acteurs dat een breed palet van personages kan bestrijken en dat enorm diep kan gaan in emotionele zeggingskracht. Het is voor ons allemaal een geweldige uitdaging met hen aan de slag te gaan.’

Ook Scholten van Aschat (1959) verheugt zich op de samenwerking: ‘De uitnodiging van Ivo om bij TA te komen spelen komt op een moment in mijn carrière dat ik toe was aan iets nieuws. De mogelijkheid om met de acteurs en regisseurs van TA te gaan werken vind ik inspirerend. Alhoewel ik ze allemaal ken heb ik nog nooit met ze op het toneel gestaan. Het is een hecht ensemble met een sterke leiding en ze maken verrassende keuzes. Ik vind het een spannend vooruitzicht.’

Marwan ‘Chico’ Kenzari (1983) studeert aan de Toneelacademie Maastricht. Hij speelde eerder bij De Appel en speelt bij Toneelgroep Amsterdam vanaf 8 oktober 2008 Achilles in de voorstelling Ifigeneia in Aulis. Bij het Nationale Toneel speelt hij later dit seizoen Romeo in de voorstelling Romeo en Julia. Ivo van Hove: ‘Ik ben blij dat Marwan voor TA kiest. Hij heeft op jonge leeftijd al een sterke persoonlijkheid op het toneel, een jonge en uitgesproken uitstraling tegelijkertijd.’ Ik ben zeer vereerd en erg trots dat ik me mag aansluiten bij het ensemble van TA,’ aldus Kenzari: ‘Het is een geweldige kans om te kunnen samenwerken met, en leren van deze sterke, unieke samenstelling van acteurs en regisseur.’

De Amerikaanse fotograaf William Claxton is zaterdag op 80-jarige leeftijd overleden. Hij werd aan het begin van de jaren vijftig bekend als jazzfotograaf.

Aan het begin van zijn carrière volgde Claxton vooral de jonge Chet Baker, maar ook saxofonist Gerry Mulligan en acteur Steve McQueen werden door hem gefotografeerd toen ze nog nauwelijks bekend waren. Later vereeuwigde hij onder anderen Bob Dylan en Joni Mitchell. Zijn foto’s werden gebruikt voor talloze platenhoezen. In de jaren zestig had Claxton ook succes als modefotograaf en de door hem geregisseerde film ‘Basic black’ wordt tegenwoordig beschouwd als de eerste modevideo. De film is opgenomen in de collectie van het Museum of Modern Art in New York. Claxton bracht dertien boeken uit en exposeerde over de hele wereld. In Duitsland verscheen in 2001 een documentaire over de fotograaf: ‘Jazz Seen: The life and times of William Claxton‘.

“Don’t tell me the moon is shining; show me the glint of light on broken glass.”

Vandaag, op de dag dat de Nobelprijs voor de Literatuur wordt toegekend, is het precies dertig jaar geleden dat Jacques Brel overleed. Dit wordt in zijn vaderland België herdacht met een tentoonstelling in Brussel en een concert in Brugge. De twee films die de grote chansonnier regisseerde, worden samen met een nieuwe documentaire voor het eerst op dvd uitgebracht.

Jacques Brel overleed op 9 oktober 1978 in Parijs aan longkanker. Zijn zangcarrière had de Brusselaar toen al ruim tien jaar achter zich. In 1967 wuifde hij het podium vaarwel om zich toe te leggen op zijn andere passies: films en reizen. Hij haalde zijn vaarbrevet en zeilde samen met minnares Maddly Bamy de Atlantische en Stille Oceaan over. Het koppel belandde op de Markiezeneilanden, waar de zanger zijn hart verloor aan de natuur en de plaatselijke bevolking. In 1978 vertrok Brel voor een laatste behandeling naar Parijs, maar zijn lichaam werd begraven op de eilandengroep. In die laatste tien jaar ontwikkelde hij zich ook nog als acteur en regisseur. Zijn acteerprestaties in onder meer L’Emmerdeur en L’Aventure c’est l’Aventure werden goed onthaald.

Brel deed zijn eerste regie-poging met Franz in 1972. De zanger regisseerde zichzelf en de Franse Barbara aan de Vlaamse kust. Een jaar later deed hij een nieuwe poging met Le Far West. De heruitgave van de films gaat gepaard met een tentoonstelling bij de Editions Jacques Brel in Brussel. Aan de hand van beeld- en geluidsfragmenten, documenten en rekwisieten wordt de band van Brel met zijn vlakke land blootgelegd. De tentoonstelling opent op 23 september.

Vandaag zag ik iemand op school rondlopen met een foto-album van de Amerikaanse fotografe Diane Arbus (14 maart 1923 – 26 juli 1971). De vrouw werd wereldberoemd met portretten van freaks, zoals zij ze noemde. Identieke tweelingzusjes, een enorme reus met gekromde rug in de huiskamer van zijn ouders, een Mexicaanse dwerg tussen de lakens, vuurvreters, zwerfsters, dwergen, nudisten, mongolen, travestieten… Ondanks de aard van haar onderwerp verviel ze nooit in wat voor de hand lag: goedkope spot en cynisme. Arbus benaderde haar onderwerp steeds vol tederheid en respect, waardoor hun vreemdheid niet opviel en hun persoonlijkheid de aandacht kreeg. Ze maakte ons er van bewust dat ook zij -en wij als toeschouwer op onze beurt- deel uitmaken van de getraumatiseerden van het eigen bestaan.

Arbus werd tijdens haar leven al beschouwd als één van de belangrijke vernieuwers van de documentaire fotografie. Toen ze zich in 1971 het leven benam, kreeg de mythe Arbus nog grotere proporties. Men zei dat de frontale portretten die ze maakte, een spiegel bleken van haar eigen onmogelijkheid om stand te houden in dit leven. De Russische toneelauteur Anton Tsjechov zei ooit ‘Wat mij het meeste angst inboezemt is het gewone leven, waaruit wij niet kunnen ontsnappen als zaten we in een gevangenis‘. En het is precies met diezelfde ingesteldheid dat Diane Arbus vaststelt hoe al de individuen die ze voor haar camera opvoert, het leven ondergaan vanuit de beperking van wie ze zijn.

In het Museum Voor Schone Kunsten Gent stelt de Universiteit een unieke prentencollectie tentoon van de Venetiaanse architect en etser Giambattista Piranesi (1720-1778). Piranesi woonde en werkte heel zijn leven in Rome en dat zie je terug in zijn werk: grootformaat etsen van Romeinse stadsgezichten. Maar ook studies van antieke architectuur en gefantaseerde bouwwerken, waaronder de bekende reeks Carceri of ‘kerkers’, komen aan bod. Piranesis oeuvre behoort tot het mooiste wat in de etskunst is gerealiseerd. De prentencollectie van de Universiteit gaat in op de activiteiten van de Italiaan en zijn atelier als kunstenaar, en is nog tot 18 januri 2009 te bekijken in de mooiste stad van ons Noordzeeland.

LucyandBart is een samenwerking tussen Lucy McRae en Bart Hess, die ze zelf omschrijven als een instictieve sluipjacht tussen mode, architectuur, performance en het  menselijke lichaam. Knappe dingen bij! Ook hun site is zeker het bekijken waard!

Nan Goldin

Voor de lezers die van politiek én naakt houden, is er goed nieuws. De Amerikaanse schilder Bruce Eliott heeft een naaktportret gemaakt van Sarah Palin, gouverneur van Alaska en running mate van de Republikeinse presidentskandidaat John McCain. De in-het-creationisme-gelovende politica staat afgebeeld op een vloerkleed van ijsbeerbont, leunend op een zelfladend geweer met achter haar een eland in een typische Alaskaans landschap.

Het schilderij, waarvoor Eliott zijn eigen dochter als model gebruikte, hangt nu in zijn eigen bar in Chicago, de Old Town Ale House en trekt veel kijklustigen. Eliott: ‘Ik vind Sarah Palin fascinerend, alhoewel ik alles waar zij voor staat veracht.‘