Got Art?

Hugo Claus/Euripides/Tenessee Williams

Werd je ongeduldig van al de misverstanden in Een Midzomernachtsdroom van William Shakespeare, en verlangde je naar het moment dat alles weer goed kwam? Had je medelijden met Blanche toen ze onder een uitvlucht van een zeereisje naar een krankzinnigeninrichting werd gebracht in Tramlijnbegeerte van Tenessee Williams? Kreeg je soms kippenvel van Medea wanneer ze Jason vertelde van haar verschrikkelijke kindermoord in het beroemde stuk van Euripides? Moest je een traan laten toen je zag dat Andrea niet zonder haar Thomasje verder wilde leven en zelfmoord pleegde in Hugo Claus’ Bruid in de Morgen?

De recensiesite Moose en het vakblad voor podiumkunsten, Theatermaker (TM), gaan op zoek naar het beste toneelstuk aller tijden. Ze hebben een lijst opgesteld van 99 toneelstukken, van Aeschylos tot Woudstra, en organiseren een verkiezing waarbij je online je stem kan uitbrengen. Het staat iedereen wel vrij om van de lijst af te wijken: staat uw favoriete toneelstuk er niet bij, dan kunt u uw eigen keuze invullen.

In de TM van november verschijnt de eerste tussenstand, plus een selectie uit de beste motivaties die zijn binnengekomen. In de TM van december publiceren ze een shortlist van de tien meest genoemde stukken. Ik moet er in elk geval nog even over nadenken!

  L’Ellipse, 1948

Vanaf vandaag kan je in de Schirn Kunsthalle te Frankfurt terecht voor een tentoonstelling waar werken uit René Magritte zijn ‘Periode Vache’ worden getoond. Het is de eerste keer dat deze buiten Frankrijk en België worden tentoongesteld.

De Ceci n’est pas une pipe-man is een van de meest geliefde moderne schilders ter wereld. Hij ontdekte een originele beeldtaal die universeel raakte en die nu haast iedereen herkend. Toch blijft een deel van zijn werk, de ‘Periode Vache’ weinig bekend bij het grote publiek. Het gaat hier om een reeks schilderijen en gouaches die compleet afwijken van zijn andere werken, als daad van verzet tegen het verlangen naar samenhang binnen zijn oeuvre . Ze werden gemaakt voor zijn eerste grote expositie in Parijs, in galerij Faubourg. Hij verkocht toen geen enkel doek en de tentoonstelling veroorzaakte veel ophef.

De Schirn Kunsthalle toont nog tot 4 januari 2009 een dertigtal doeken, waarvan sommigen een beetje ruw, vaak agressief en die geïnspireerd zijn op populaire bronnen zoals karikaturen of humoristische tekeningen. Alle werken refereren naar grote schilders die Magritte in het hart draagt, zoals James Ensor en Henri Matisse.

Het was even schrikken toen de Amerikaanse fotoproducent Polaroid na zestig jaar bekend maakte dat het definitief ging stoppen met zijn wereldberoemde instantfoto’s. De magie van voorzichtig afwachten tot de kleuren in het witte kadertje tot leven kwamen, bleek niet bestand tegen het digitale geweld in de fotografiewereld. Maar er is niets waarvoor het internet geen oplossing heeft: je kan nu de gratis Poladroid applicatie downloaden, je foto er naartoe slepen en van je digitale foto wordt een polaroid genomen. Je kan het ontwikkelen versnellen door de foto heen en weer te schudden met je muis. Leuk speelgoed!

Jan Hoet gaat na acht jaar afscheid (moeten) nemen van het MARTa-museum in het Duitse Herford. Zijn contract, dat nog tot eind 2008 loopt, werd niet verlengd. De Vlaamse kunstkapitein had graag gebleven bij het museum voor kunst, design en architectuur, maar wordt nu dus opgevolgd door Roland Nachtigäller.

Zaterdag gaat zijn laatste tentoonstelling van start: ‘Loss of Control’. De tentoonstelling omvat 400 kunstwerken, van onder meer de Belg Félicien Rops. Hij ‘overtrad bewust alle geldende regels rond schaamte en provoceerde de burgerlijke taboecultuur‘, zo stelt het museum.  Daarnaast kunnen bezoekers ook werken bewonderen van de hedendaagse Belgische kunstenaar Jacques Charlier.

De tentoonstelling loopt van 1 november 2008 tot 25 januari 2009. 

 De Bedroefde Pierrot (detail), James Ensor 

Lees ook pierrot zkt. sponsoring

Maandenlang stonden bewoners in de West-Midlands, Engeland voor een raadsel. Wanneer ze des ochtends hun deur openden, vonden ze op hun drempel -naast hun dagelijkse fles verse melk- een extra fles. En wel eentje met gegraveerde dieren op. Koeien of muizen, allemaal haarfijn en gedetailleerd in het glas gekerfd. De identiteit van de kunstenaar bleef een mysterie en hij werd de ‘milk bottle Banksy’ genoemd, naar de stiekeme graffiti kunstenaar. Een van de bewoners zegde: ‘Mijn zoon probeerde de kunstenaar te betrappen door steeds vroeg op te staan. Maar hij is zoals de Kerstman – je ziet hem nooit.’

Een paar weken geleden kwam er dan toch opheldering. De Daily Mail ontmaskerde -vraag me niet hoe- de persoon achter de melkflescreaties als zijnde Charlotte Hughes-Martin, een 30-jarige kunstenares die naar eigen zeggen gemotiveerd raakte door het verlangen om te tonen hoe mooi alledaagse voorwerken zijn. Maandenlang ging ze willekeurige adressen af om er flessen neer te zetten.

Charlotte Hughes-Martin: ‘I like to give people a surprise and make them do a doubletake when they step outside their front doors in the morning to pick up their pints of milk, I’ve been etching the bottles for months, then, every so often, I’ll head out one morning and drop them off at random houses all around the area. Everyone should be able to enjoy art in their everyday life and I just love the idea that my designs could bring a smile to someone’s face as they make a cup of tea in the morning.’

Het dierenrijk heeft er weer een paar creatievelingen bij. Naast olifanten hebben nu ook enkele zeeleeuwen de weg naar de schilderskwast gevonden. Morgan (6 jaar) en Aero (3) schilderen zelfs zo goed, dat hun werken op een tentoonstelling zullen komen.

Het personeel van de Combe Martin Zoo in Devon is heel fier op hun speciale attractie. Het type schilderij dat de zeeleeuwen produceren is steeds anders en hangt van hun gemoed af. Het idee ontstond uit de nood om de dieren ook in gevangenschap aan het denken te zetten.

Verzorger Nikki legt uit: “Het idee blijkt geweldig te werken, want ze schilderen dolgraag. Met een borstel in hun mond hun ding doen op het canvas, kan heel ontsnappend voor de zeeleeuwen zijn. Soms loopt het wel uit de hand als ze de vloer, de muren of zelfs mij beginnen te schilderen.”

In Rain krijgen we te maken met mensen in een schijnbaar perfecte omgeving, met een saluut naar de technicolor jaren ’50. Het kleurgebruik, de perfectie waarmee de foto’s gemaakt zijn, de omgevingen, alles is ‘af’. In elke serie vangt Olaf zijn figuren in een bepalend moment. In Rain -waar een overeenkomst is dat er op elke foto ergens regen op een ruit valt- lijken de figuren vastgezet in een moment van besef ‘dit is het en hier zal ik het mee moeten doen’, een besef dat ze niet in het perfecte plaatje passen. Vluchten uit deze perfecte werelden lijkt onmogelijk.

In Hope zien we het moment dat de gedachte plaatsvindt, maar er nog niet tot actie wordt overgegaan. In Grief is er het ogenblik vóór de reactie te zien. Mensen hebben zich mooi gemaakt voor een ander, maar die ander zal niet meer komen.

Na het bekijken van de eerste 3 series, eindig je in een verduisterde zaal, waar een reeks portretten hangt van jong volwassenen en stillevens van planten.De modellen zijn erg mooi, ware het niet dat ze net even hun ogen afwenden, hun mond vreemd houden. Het klopt net niet. De foto’s van Fall lijken te zeggen: ‘het zou heel mooi kunnen zijn, dit portret, maar dat moment van schoonheid is net voorbijgegaan’. Schoonheid is een ogenblik, en dat ogenblik is vergankelijk.

In een interview zegt Olaf: ‘Ik ben nu een heel andere man, veel minder boos en onzeker. Ik ben nog steeds dol op de diversiteit van de mensheid en het nachtleven, maar voel een andere agressie.’
Ik vraag me af of het agressie is die uit dit nieuwe werk spreekt. Het lijkt eerder een berusting. Een besef dat het perfecte zeker te ensceneren is – Olaf doet het zelf met zijn foto’s; elk detail is doelbewust gekozen – maar dat een plek hebben in zo’n perfect plaatje je isoleert, je gevangen houdt. Hoop, verdriet en eenzaamheid worden zo uitgepuurd tot foto’s, die zich uiteindelijk in je ziel naar binnen boren.

Rain Hope Grief & Fall is tot en met 28 januari 2009 te zien in het Fotomuseum te Den Haag

(Foto: Christina Jans)

She went merely to think she help’d;
And, whilst he hack’d and saw’d,
The rich Squire’s son, a young boy then,
Whole mornings, as if awed,
Stood silent by, and gazed in turn
At Gerald and on Maud.

He sometimes, in a sullen tone
He offer’d fruits, and she Received them always with an air
So unreserved and free,
That shame-faced distance soon became
Familiarity.