Got Art?

en een roos naar de zangeres. Het is de naam van een absurd festival in Rotterdam, waar elke donderdag van de maand augustus schrijvers voorlezen uit eigen werk, en vervolgens, ter beloning, bekogeld worden met tomaten.

De Vlaamse schrijver Christophe Vekeman krijgt er geen genoeg van en staat dit jaar voor de vijfde keer op het met-tomatenvruchtvocht-beklede podium. “Hoe scherper je bent, hoe meer tomaten je naar je hoofd krijgt.” Als je nu denkt dat zulke sadistische trekjes niet in je aard liggen, wees dan niet ongerust: de schrijvers zullen er wel voor zorgen dat je alsnog de tomaat ter hand neemt. In opdracht van het festival hebben de zestien, dappere, deelnemers namelijk zo beledigend mogelijke teksten geschreven. “Normaal gesproken voel je je schuldig als je zo kwetsend bent,” legt Vekeman uit, “maar nu kan het publiek zich verdedigen. Vroeger werd je alleen bekogeld als iets echt ondermaats was. Nu is het juist de bedoeling die tomaten uit te lokken door zo ‘slecht’ mogelijk te zijn. Het is eigenlijk een vreemde paradox.”

Het literair festival is dus vooral bedoeld om keurige schrijvers, een kans te geven om bot uit de hoek te komen. Toen ik het concept hoorde dacht ik, welke schrijver gaat er nu mee instemmen vrijwillig bekogeld te worden, maar het festival slaagde er toch in om grote namen te strikken: Kristien Hemmerechts, Ernest van der Kwast, Luc De Vos, Sakia De Coster, … (Klik hier voor de volledige agenda)

In schril contract met de avonden vol fruitgegooi, zingt operazangeres Claudia Patacca meeslepende aria’s. Voor haar geen tomaten, maar uitsluitend rozen. Vekeman: “Als publiek maak je nooit zo’n intensief contact met podiumkunstenaars mee. Normaal gesproken lacht het publiek om een grapje of wordt het stil van een emotioneel stuk, maar nu hoeft het niets op te kroppen. Je hoeft na een avond Gooi een tomaat in ieder geval niet meer naar de therapeut.”

Ik denk dat vele mensen met mij instemmen als ik zeg dat ik het betreur dat Kristien Hemmerechts reeds geweest is.

Onze collega’s van ArtNewsBlog lieten weten dat er een grote, veelbesproken Damien Hirst veiling op komst is. De veiling, die uitgaat van Sotheby’s, draagt de naam ‘Beautiful Inside My Head Forever’ en zal op 15 en 16 september doorgaan in London. Naar verluidt zullen er 223 werken van de Britse kunstenaar geveild worden, waaronder veel nieuw werk.

Damien Hirst over de veiling: “After the success of the Pharmacy auction, I always felt I would like to do another auction. It’s a very democratic way to sell art and it feels like a natural evolution for contemporary art. Although there is risk involved, I embrace the challenge of selling my work in this way. I never want to stop working with my galleries. This is different. The world’s changing, ultimately I need to see where this road leads.”

Hieronder een kleine greep van enkele werken die geveild gaan worden. Een beetje jammer dat ze allemaal particulier verkocht worden, waardoor een mogelijke overzichtstentoonstelling van de kunstenaar uitgesloten wordt. Vooral zijn opgezette dieren schijnen heel spectaculair te zijn, al is er veel commotie rond.

The Dream Foal, verwachte opbrengst: € 2 530 000 – 3 800 000

The Kingdom, verwachte opbrengst: € 5 060 000 – 7 590 000

The Immaculate Heart, verwachte opbrengst: € 250 000 – 350 000

 Straks meer…

Zeetuig: jullie kapitein heeft het druk! Overdag werkt de aanzienlijk oude zeerot op een kantoor en ‘s avonds in een restaurant (waar hij vanavond voor het eerst een glas heeft laten vallen, trouwens.) Maar dit heel geheel terzijde.
Daarom, een beetje uit gemakzucht, maar zeker niet minder de moeite waard, hieronder een afbeelding van Pina Bausch, de bekende Duitse danseres en choreografe. (Bedankt Michiel) Veel plezier en tot morgen.

(Foto’s: Sid Van Oerle)

“I drank because I wanted to drown my sorrows, but now the damned things have learned to swim.”

James Ensor, 1892

Het Kunstmuseum aan Zee in Oostende vraagt hulp aan Vlaams minister van Cultuur, Bert Anciaux. Zij willen dat de man, die in Vlaamse contreien om zijn huilbuien bekend staat, de aankoop sponsort van een schilderij van James Ensor. Het gaat om het doek ‘De bedroefde Pierrot’ uit 1892. Een schilderij dat tot de kunstcollectie van de overleden Franse modeontwerper Yves Saint Laurent behoorde,  en geveild gaat worden  bij Christie’s in Parijs.

Volgens het museum gaat het om een unieke en onmisbare aankoop: het doek is namelijk het enige schilderij van Ensor met maskers, een vaak terugkerend thema van Ensor, dat zich nog in een privéverzameling bevindt.

Naar aanleiding van de recente diefstal volgt hier een kort eerbetoon aan Caravaggio. Caravaggio is één van de bekendste Italiaanse barokkunstenaars uit de 17^e eeuw. Hij is vooral bekend als meester in het gebruik van clair-obscur of licht-donkerwerking. Een mooi voorbeeld hiervan is: “de bekering van Paulus”. In dit schilderij wordt de lichtwerking symbolisch gebruikt. Paulus wordt van bovenaf beschenen door licht uit de hemelse sferen en wordt aangesproken door God. Hierdoor overmand valt hij van zijn paard. Ook de houding van onze bekeerde is verre van makkelijk en natuurlijk, dit doet de schilder om zijn kunsten te etaleren. We kunnen dus stellen dat Caravaggio een getalenteerd barokkunstenaar was, niet moeilijk dat zijn schilderij de dieven hun interesse wegdroeg.

zie ook: Caravaggio gestolen uit Oekraiens museum

Ik wil naast je slapen en je boodschappen doen en je tassen dragen en je vertellen hoe graag ik bij je ben. En ik wil verstoppertje spelen en je mijn kleren geven en je vertellen dat ik je schoenen mooi vind en op de trap zitten terwijl je een bad neemt en je nek masseren en je voeten kussen en je hand vasthouden en wat te eten halen en het niet erg vinden dat jij het opeet en over de voorbije dag pra-ten en je brieven typen en je dozen dragen en lachen om je paranoia en je cd’s geven die je niet eens beluistert en uitstekende films bekijken en miserabele films bekijken en zeuren over de radio foto’s van je maken terwijl je slaapt en opstaan om koffie voor je te zetten en koffiekoeken en pistoleetjes voor je te halen en koffie drinken om middernacht en je mijn sigaretten laten stelen en nooit een vuurtje kunnen vinden en je vertellen over het tv-programma dat ik de avond voordien heb gezien en je naar de oogkliniek brengen en niet lachen om je grappen en ‘s morgens naar je verlangen, maar je nog even laten slapen en je rug kussen en je huid strelen en je vertellen hoeveel ik hou van je haar je ogen je lippen je nek je borsten/borstkas je kont je – en op de trap zitten roken tot je buurman thuiskomt en op de trap zitten roken tot jij thuiskomt en me zorgen maken als je laat bent en verbaasd zijn als je vroeg bent en je zonnebloemen geven en naar je feestje gaan en dansen tot het zwart wordt en spijt hebben als ik fout ben en blij als je me vergeeft en naar je foto’s kijken en wensen dat ik je altijd al zou hebben gekend en je stem horen in mijn oor en je huid voelen op mijn huid en bang worden als je kwaad bent en je oog rood wordt en je andere oog blauw en je haar naar links en je gezicht Aziatisch en je vertellen dat je betoverend bent en je vastpakken als je angstig bent en geil worden als ik je ruik en je ergeren als ik je aanraak en smelten als je glimlacht en ka-potgaan als je lacht en je vertellen over de/het boomengelbetroverdebosmeisje/jongen die de oceaan overvloog omdat zij/hij van je hield en een katje voor je kopen waarop ik dan jaloers word omdat het meer aandacht krijgt dan ik en slecht Duits met je spreken en nog slechter Hebreeuws en nog een keer met je vrijen om drie uur in de ochtend en proberen proberen proberen op een of andere manier iets, iets mee te delen van de overweldigende onsterfelijke bedwelmende onvoorwaardelijke alomvattende hartverrijkende onophoudelijke liefde die ik voor je voel. (Sarah Kane)