Got Art?

O, al de balzalen van mijn jeugd
zijn nu bestoft en verlaten.
De vrienden die er bleven zijn mij vreemd,
maken geluid door de barst in hun gelaten.

aan mijn dorst naar geilheid en glamour.
Ik ben vrucht en kan slechts vallen;
gij roept mij toe: ‘l’amour, toujours l’amour’
maar ik zie u: likkebaarden, lallen.

Jotie ‘t Hooft

Joe Roxy in Het Peulengaleis

Mijn goede vriend Casper weigerde mij te geloven toen ik hem vertelde dat hij op een jonge Andy Warhol leek. Maar zijn ruwe, ondervindende lot brak aan tijdens een bezoek aan het MoMa in New York. Niet lang daarna vonden opzichters in éen van de muren van het museum, een Caspervormig gat.

Het gerucht doet nu de ronde dat hij zijn gelijkenis aanvaard heeft, en op zoek is naar een fabriek en supersterren in de Nederlandse hoofdstad.

Kunst wordt niet enkel gebruikt als propagandamiddel. Veel kunstenaars wenden hun kunst ook aan om kritiek op de maatschappij te spuien. Een voorbeeld hiervan is “De steenkappers” van Courbet.

Courbet is een Franse schilder en een overgangsfiguur tussen de romantiek en het realisme. Hij staat vooral bekend voor zijn schokkende schilderij “l’origine du monde”, dat zonder enige schroom de vrouwelijke geslachtsdelen weergeeft. Maar er zitten ook nog andere belangrijke boodschappen in zijn kunst. De steenkappers handelt over de moeilijke situatie van de arbeiders. Je ziet twee werkers afgebeeld die een straat aan het openbreken zijn. De schilder neemt het hier vooral op voor de slaven binnen het arbeidersproces. Het werk is namelijk niet aangepast aan de leeftijd van de steenkappers in kwestie. De éne is nauwelijks een jongen terwijl de andere eigenlijk al te oud is voor het werk.

zie ook: Kunst als propagandamiddel

“De aarde zonder kunst zou zijn zoals zonder wormen: onvruchtbaar.”

Fiancees of the Eiffel Tower (1939)

Belgisch kortfilmpje uit 2001. Tim is een overwerkte manager, die na een rampzalige dag op het werk snel naar huis wil, maar af te rekenen krijgt met winters noodweer en terechtkomt in een file. Als hij het thuisfront belt, hoort hij dat zijn vrouw met een andere man in bed ligt. Tims stoppen slaan door, en enkele minuten later is zijn leven en dat van de andere personages radicaal veranderd.

Mi Mi Moscow is een project van 2 russische kunstenaars, Mila Kalnitskaya en Micha Maslennikov, die rond gemeenschappelijk themas werken. Hun kunstwerken maken ze verder volledig individueel. Een collectie van hen, die ondertussen al een paar jaartjes oud is, is op zijn minst eigenaardig: The Frog can Fly. Volgens hen staat de sprong van een kikker symbool voor zijn dorst naar vliegen, en Mila en Micha vonden dat het tijd was dat iemand enkele hulpmiddeltjes ontwikkelde voor onze groene vriendjes (it’s not easy being green). De foto’s doen denken aan een droom, van een tijd lang geleden, waar kikkers nog engels waren.

Notice this is real.
Notice the starting point is water.
Notice the frog has no choice but to fly.
Notice she doesn’t seem to care.
Notice we hardly have a way of knowing.

We zijn inmiddels bijna aanbeland bij de tweede zondag van de maand mei en dat betekent dat Moederdag weer voor de deur staat. En ondanks dat ik veel van mijn moedertje hou doe ik aanstaande zondag niet veel meer of minder dan op die van bijvoorbeeld vorige week.

Maar per toeval stuitte ik onlangs op een ansichtkaart (niet alleen Sid is aan het verhuizen) met daarop een fraai stukje poëzie over moeders. Driek van Wissen, Dichter des Vaderlands (Holland), schreef het volgende light verse sonnet. Op de achtergrond zien we een portret van de prominente Margarethe Stonborough-Wittgenstein geschilderd door de Oostenrijkse schilder Gustav Klimt.

Jij zult, als ik je straks ga bellen,
mij van je daagse wel en wee
plus wat je zag op de teevee
weer breeduit op de hoogte stellen.

Ik echter heb geen flauw idee
wat ik dan zelf moet navertellen
- dat kan ik je nu al wel voorspellen -,
maar jij hebt altijd praats voor twee

en ik zeg dan maar ja en amen,
ik luister vaak met een half oor
en allerlei details ontgaan me.

En toch, als ik je stem maar hoor,
dringt jouw bestaan weer tot mij door
en zijn we ondanks alles samen.

Ella Fitzgerald met een van haar meest indrukwekkende scatimprovisaties live @ Jazz Montreux (1969). Natuurlijk kende ik wel haar grote hits en duetten met Louis Armstrong en ik wist ook dat ze een grote madam in de Jazzwereld was, maar toch had ik een heel ander beeld van haar, hoe ze als persoon was. Ik ben blij dat ik dit filmpje gezien heb: vind ze heel grappig en sympathiek overkomen.