Got Art?

Politici die schilderen: ik blijf het iets raar vinden. Misschien omdat ik er altijd, allicht naief, vanuit ga dat politiekers echte denkmensen zijn. En dat als je schildert je toch je verbeelding en gevoelens uitdrukt. Maar dat kunst enkel zou weggelegd zijn voor zuivere gevoelsmensen is inderdaad goedgelovig gedacht, Sid. Kijk maar naar Adolf Hitler en Mark Eyskens (Belgische minister van staat). Zij bewezen al eerder dat je beste beide kan zijn. En nu, dus ook: Brits oud-premier Winston Churchill.

Een olieverfschilderij van een zonsondergang in Marokko van Churchill is gisteren op een veiling in New York voor 350.000 dollar (220.000 euro) verkocht. Hij schilderde het doek in 1935 op het balkon van zijn hotelkamer in Marrakech. Hij hield zo dat uitzicht dat hij de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt in 1943 na een conferentie in Casablanca meenam naar Marrakech om hem het te laten zien.
Churchill schilderde om te kunnen ontspannen. Om het oordeel van kijkers niet te beïnvloeden signeerde hij zijn schilderijen meestal niet. Volgens Malcolm Walker van het veilinghuis Bonhams, dat het schilderij verkocht, was Churchill zo goed als een amateurschilder kan zijn. Vorig jaar werden twee doeken van Churchill geveild voor ruim twee miljoen dollar.

(links: Adolf Hitler, rechts: Mark Eyskens) 

De Britse Kunstenaar Simon Starling werd door het Rijksmuseum Amsterdam uitgenodigd om een kunstwerk te maken. Na twee jaar voorbereiding gooide hij afgelopen vrijdag in een besloten gezelschap drie beelden kapot.

De beelden zijn terracotta afgietsels van een beeld van Artus Quellinus(1609-1988). Het beeld van Quellinus, dat veilig is opgeborgen in het depot van het Rijks, vormde een studiemodel voor de Atlasfiguur op het Paleis op de Dam. Starling: “Tijdens de opleiding tot restaurator is er een traditie om een bloempot kapot te gooien. Dat is het eerste voorwerp dat de studenten mogen herstellen. Dus het leek me aardig iets van terracotta te nemen. Bovendien vind ik het interessant dat er iets van zwaartekracht in zit. Atlas zeult het hemelgewelf. Het is een soort bad joke om nu de zwaartekracht aan hem te laten trekken.”

Een aantal restauratoren in het Rijksmuseum kon dit grapje niet waarderen. Ze spraken van de brutaliteit waarmee Starling hun wetenschapelijke benadering belachelijk maakte en vonden dat Starling aanzette tot kunstvernieling en vandalisme. Helaas voor hun zal het project nog wel even duren: De beelden zullen weer nauwkeurig worden gerestaureerd en krijgen een plek in het Rijksmuseum. De plek waar ze vernield zijn om precies te zijn.

De vorderingen in het project zijn te volgen op de website van de restaurator.

De befaamde Nederlandse architect Rem Koolhaas gaat een museum ontwerpen voor de kunstverzameling van het modehuis Prada, en meer specifiek van het koppel Prada zelf.

De ontwerpster waarnaar het modehuis is genoemd, Miuccia Prada en haar echtgenoot Patrizio Bertelli hebben door de jaren heen honderden moderne kunstwerken aangekocht die ze nu dus tentoon willen stellen voor het grote publiek. Koolhaas zou drie gebouwen ontwerpen die geplaatst zouden worden op het terrein rond een oude brandewijnfabriek die het koppel Prada gekocht heeft. Eén van de gebouwen zal een toren met expositiezalen worden.

Dit is niet de eerste samenwerking tussen Prada en Koolhaas. Koolhaas ontwierp een tijd geleden ook een winkel voor Prada in New York. Nu dus ook een museum dat over drie jaar zou moeten klaar zijn.

Jan Fabre is alom vertegenwoordigd. Zijn monoloog ‘De Koning van het Plagiaat’ (gespeeld door Dirk Roofthooft) is nog maar net uitgespeeld in Vlaanderen en Nederland, zijn danssolo ‘Quando l’uomo principale è una donna‘ gaat terug op wereldtournee en het Louvre wijst een hele vleugel aan zijn tentoonstelling ‘De Engel van de Metamorfose‘. Terecht.
Maar nu kan het publiek ook nog terecht in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten – BOZAR – waar, nog tot 18 mei 2008, een tentoonstelling loopt met foto’s over het werk van de Antwerpse kunstenaar. Er hangen ook een werken van de kunstenaar zelf. ‘De Geleende Tijd’ combineert werkschetsen, maquettes en tekeningen van Fabre met foto’s van bekende fotografen, genomen tijdens repetities of voorstelling van zijn theater- en dansproducties. De tentoonstelling omvat 251 werken, waaronder 119 zwart-wit en kleurenfoto’s van elf fotografen, en 122 kleurpotloodtekeningen en tien maquettes van de hand van Jan Fabre zelf.
De tentoonstelling biedt vooral een terugblik op zijn theater- en danswerk van de voorbije 25 jaar. Er zijn onder meer foto’s te zien van de fotograaf Robert Mapplethorpe die in 1984 de voorstelling “De macht der theaterlijke dwaasheden” fotografeerde, Fabre’s internationale doorbraak. Verder hangen er ook foto’s van Magnum-fotograaf Carl De Keyzer, Maarten Vanden Abeele, Malou Swinnen, Dirk Braeckman en Wonge Bergmann.

Een tijdje terug (9 april voor de mierenminners onder jullie) werd in het Louvre de tentoonstelling Jan Fabre in het Louvre geopend. Niemand minder dan Koningin van België Paola knipte het openingslintje door. Hiermee werd Jan Fabre de eerste levende kunstenaar die een eenmanstentoonstelling krijgt in het meest bezochte museum ter wereld.
De tentoonstelling met ondertitel ‘De Engel van de Metamorfose’ wordt gehouden in de Richelieu-vleugel. Die vleugel is gewijd aan de schildersscholen van de Lage Landen. Fabre confronteert er zijn eigen creaties met werken van klassieke schilders uit Vlaanderen en Nederland, van de Vlaamse Primitieven tot Rubens. Hij presenteert er een parcours met tekeningen, beeldhouwwerken, installaties, video’s en zelfs performance films. Zelf noemt hij het een soort “mentale dramaturgie” die de belangrijkste figuren uit zijn eigen oeuvre en dat van de oude meesters in scène brengt. De kunstenaar probeert zijn creatieve wereld te verbinden met de grote thema’s die men terugvindt bij de oude meesters: dood en verrijzenis, vergankelijkheid, opoffering, geld, waanzin, carnaval, strijd en atelier.

Deze expositie is nog te bezoeken tot 7 juli 2008. Ze is een onderdeel van het project Contrepoint, waarmee het Louvre ook aandacht wil schenken aan hedendaagse kunst.

De Duitse kunstenaar Gregor Schneider is op zoek naar stervenden die deel willen uitmaken van zijn nieuwe tentoonstelling. Hij wil daarvoor mensen ten toon stellen die aan het sterven of net gestorven zijn. Zijn doel is om de schoonheid van de dood weer te geven. Volgens Schneider zou een dokter uit Düsseldorf bereid zijn om in zijn private kliniek, vrijwilligers te zoeken die voor publiek en kunst willen sterven.
Ik was van plan hier, heel gevat, mijn mening over te geven, maar ik merk dat ik er moeite mee heb om ze te vormen. Mijn mening. Ik ken de kunstenaar niet, en misschien wil hij gewoon zijn fifteen minutes of fame door te choqueren om te choqueren, maar ik vind dat hij wel de kans moet krijgen om zijn tentoonstelling te houden. Als de stervenden bewust zijn van waaraan ze meedoen en het gebeurd op een aanzienlijk smaakvolle manier, dan mag het van mij wel. Dat wil niet zeggen dat ik er ook maar aan zal denken om de exhibitie te bezoeken, ik denk ook niet dat ik dit kunst vind.
Eerder deze maand werd de tentoonstelling ‘Don’t Trust Me’ van de Franse kunstenaar Adel Abdessemed afgelast in San Fransisco omwille van een controversiële installatie. Die toonde een video waarin verschillende dieren, waaronder een schaap en een paard, het hoofd werden ingeslagen met een breekhamer. Zoiets vind ik tien keer erger, omdat ik niet denk dat die dieren een formulier van goedkeuring hebben getekend.
De vraag is ook niet of het mag of niet, maar is het kunst?

Update 22.04: Het staat nu ook in de Vlaamse krant De Morgen: klik hier.

Maandagochtend is uitgeefster Angèle Manteau overleden, de vrouw die onder meer Louis Paul Boon, Jeroen Brouwers en Jef Geeraerts ontdekte. Ze werd 97 jaar oud. Ze sukkelde al enige tijd met haar gezondheid.
Angèle Manteau werd in 1911 in Dinant geboren en studeerde scheikunde aan de ULB. In 1938 richtte ze de uitgeverij Manteau op, die ze veertig jaar zou leiden. De uitgeverij werd onder meer bekend voor haar vele literaire vertalingen. In 1986 kreeg Manteau van koning Boudewijn de titel van Barones en in 2003 ontving ze de Gouden Penning van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten. Daarmee werd ze geprezen voor haar uitzonderlijke loopbaan waarin ze een belangrijke bijdrage leverde tot de aanmoediging en de verspreiding van de wetenschap en van de kunst.

Zo – mijn eerste post op Got Art is een feit.
Het werk van kunstenaar Li Wei is een cocktail van performance art, fotografie en misschien nog een olijf. Hij creëert namelijk de illusie van gevaarlijke situaties voor het menselijk lichaam. De Chinees meldt dat zijn foto’s niet grafisch bewerkt zijn door de computer, maar dat hij ze uitvoert met behulp van spiegels, stalen kabels en acrobaten. Wei doet dit onderandere in vele grote steden: zoals zijn thuisstad Peking, New York, Londen, Venetië en Parijs.

Het zijn geruchten dat ik vandaag een gedichtje plaats door gebrek aan inspiratie en ik zal me er altijd tegen blijven verzetten! Misschien moet ik er wel een gewoonte van maken? Zondag Poëziedag? Sonnet Sunday? (Aan de titel kan nog gewerkt worden). In elk geval: precedent of niet, hier een (wel heel hedendaags) sonnet van onze vriend William… juist ja.

Ik ben dus niet dat soort van dichter
die rijmpjes maakt voor een geverfde del.
Voor mij geen ogen die ‘stralen als sterren’
of andere metaforen uit de metaforendoos.

Geen gedoe met zon en maan en zo, of
je lief vergelijken met de eerste bloem, jawel.
Verder reikt de schatkist van hun beeldspraak niet:
een parel uit de zee, of een ster aan ‘t firmament.

Nee, laat mij maar dichten zoals ik liefheb:
simpel. Het zal dan wel niet blinken allemaal,
maar mijn woord zal klinken als een moeder

die haar kind bemint, oprecht en zacht.
Mijn liefde is geen opbod van clichés.
Dat laat ik aan de visverkopers op de markt.

(William Shakespeare)

Iets meer dan dertig jaar geleden ging De Kollega’s in première. Het stuk sloeg in als een bom. Het maakte van de toenmalige acteurs volkshelden en er werd besloten een televisie reeks aan te wijden. Meer dan drie decennia later houdt ‘t Arsenaal de tekst van het originele stuk opnieuw tegen het licht, met vuurwerk als resultaat. Een heel bijzondere acteursgroep brengt een komedie van een te zeldzaam soort.
De Kollega’s bestaat uit twee delen: Het Bureau en Het Feest. In het eerste deel organiseert bureauchef Philemon Persez een personeelsfeest voor zijn afdeling. Niemand wil komen. In het tweede deel zien we wat er van het feest uiteindelijk terechtkomt. Het stuk is een dwarsdoorsnede van de Vlaamse ambtenarij in de jaren ’70. Politieke benoemingen, vriendjespolitiek, partijkaarten en verzuiling en al wat er nog komt bij kijken. ’t Arsenaal houdt dit Vlaams repertoire dertig jaar na de creatie opnieuw tegen het licht van de tijd en nodigt daarvoor een hele resem bekende koppen uit.
van/met Ben Segers, Nathalie Meskens, Stijn Van Opstal, Geert Van Rampelberg, Sophie Derijcke, Mathijs Scheepers, Marc Van Eeghem, Veerle Dobbelaere, Wouter Hendrickx en Michael De Cock.

Speellijst (wees er snel bij, want de voorstelling zijn haast allemaal uitverkocht!)