Got Art?

De Belgische schrijver Dimitri Verhulst heeft de Inktaap gekregen voor zijn boek ‘De helaasheid der dingen‘. De Inktaap is een literatuurprijs die door scholieren uit Vlaanderen, Nederland en Suriname wordt uitgereikt. Hiermee wil men jongeren in de Nederlandse taalunie enthousiast maken over literatuur. Andere genomineerden voor de Inktaap waren Arnon Grunberg (Tirza) en Hans Münstermann (De bekoring).

Verhulst kreeg zijn prijs eerder deze maand in deSingel in Antwerpen uit handen van de jeugdige jury van de Inktaap.

Op het plein is alles rustig.
Dan draaft een neushoorn voorbij. Of zijn het er twee, of drie, of … toch niet?
Als de hele wereld zou veranderen en iedereen hetzelfde zou worden, wat zou jij dan willen zijn?

Ik neushoorn

Jij neushoornt

Wij neushoornen?

De 3e jaars studenten van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU) spelen Neushoorn, een eigen bewerking van Rinoceros van Eugène Ionesco en doen dit in samenwerking met het Utrechtse toneelcollectief ’t Barre Land. Vrijdag gaat de eerste voorstelling van start in De Snijzaal op het Veeartsenijterrein te Utrecht. Vroeger kregen studenten Diergeneeskunde daar les. Nu is het de werkruimte van ’t Barre Land en worden er voorstellingen gegeven.

Eugène Ionesco (1909 – 1994) was een Roemeense en Franse absurdist, die geïnspireerd raakte door de waanzin van het alledaagse leven. Vaak komen in zijn stukken thema’s terug zoals de dood en de betekenisloosheid van het leven. Zeker de moeite waard om ‘ns iets van te lezen. Zijn ontzettend absurde dialogen in De Kale Zangeres zijn pareltjes.

Speellijst

Frutti-Tutti, 2008

Visie, geduld, talent en kralen, kralen, kralen en nog eens kralen. Devorah Sperber bezit het allemaal (kralen!). In haar kunstwerken geeft ze haar eigen draai aan de typisch jaren ’60 kralengordijnen en maakt er ware kunstwerken van. Vermeer, Da Vinci, noem maar op en ze verwerkt het tot prachtige kraalwerken. Zo loopt er van haar een tentoonstelling in verschillende New Yorkse galerijen en op de PULSE NY Art Fair waar ze enkele typische retro Star Trek taferelen en personages tot kunst verheft in haar kralengordijnen. Onder de werken onder andere de deuren naar het holodek, de enterprise zelf en de ‘beam me up’ serie, waarin het lijkt alsof de personages echt zijn blijven hangen tussen transporteren en aankomen. Bead me up Scotty!

Het zou lente moeten zijn, maar toch vriest het en valt er sneeuw. Gelukkig hebben we dikke truien die ons warm houden. Wij truien, schapen wol, … maar wat hebben de, nu nog, kale bomen eigenlijk in deze frisse tijden? Behold: The Knit Knot Tree!

Corrine Bayraktaroglu is een Amerikaanse kunstenares die het project op gang bracht. De van-een-kleurrijke-trui-voorziene boom staat op Xenia Avenue in Yellow Springs, Ohio en krijgt veel aandacht van nieuwsgierige voorbijgangers. ‘Het is echt een gemeenschaps-iets geworden,’ zegt de Associated Press. ‘Mensen vinden het geweldig, en willen samen op de foto met de boom. Ze steken zelfs souvenirtjes in de gebreeën zakjes.’
U weet het nu, dus: kleed uw bomen goed aan. Natuurlijk kunnen sommige bomen beter tegen de kou dan andere: de stoere onder hen hebben enkel maar een onderbroekje nodig.

De onderbroekboom is een kunstwerk van de visual artiste Carol Hummel en heet Down Under.

De New Yorkse parfumontwikkelaar Bond no. 9 heeft een nieuwe Andy Warhol fragrance op de markt gebracht, die deel zal uitmaken van hun Warholl serie. “Andy Warhol Union Square” is de naam van hun nieuwste geurtje. Het design van het flesje ziet er in elk geval al uit of het recht uit de Factory kon komen. Bond No. 9 beschrijft de geur als volgt:

“Let’s start with the scent itself. While most floral fragrances just hint at cool, and vice versa, this one is an ambi-sexual, daringly balanced mix of sweet and cool. Sometimes the gentle scent of lily of the valley seems about to prevail, looped together with blue freesia, golden amber, and animal musk to enhance its sensuality. At other times, crunchy green-stem notes and white birch wood are poised to turn this scent into one of pure, clean energy. But then the sweetness and the coolness merge, and stay merged.”

Kunst moet niets. Theater moet niets. Behalve boeien.

Een grappig artikeltje om de dag mee te beginnen: de voorstelling van de musical Pinokkio in Amsterdam is zaterdagmiddag onderbroken, nadat Pinokkio zijn neus had gebroken.

Al bij de eerste de beste leugen ging het mis met de neus van Pinokkio en kwam het ook niet meer goed. Noodgedwongen onderbrak de producer de voorstelling en de musical-spelers werden het podium gehaald. Daarna ging het doek voor de ogen van de honderden verraste bezoekers naar beneden. Na een pauze van tien minuten werd de voorstelling voortgezet. Al snel na het begin van de voorstelling schoof door een technisch mankement het voorste gedeelte van de neus uit het gareel.

De neus keerde na de leugen van Pinokkio ook niet meer terug in zijn oorspronkelijke staat, ondanks verwoedde pogingen van actrice Anne Delien, die in het stuk Pinokkio speelt. ,,De techniek liet ons in de steek,’’ aldus een
woordvoerder Studio 100, de producer van de musical. ,,In de ingelaste pauze hebben we Pinokkio een reserveneus opgedaan. We spelen dit stuk al maanden. Maar dit is de eerste keer dat dit ons overkomt. En nee, dat is geen leugen.’’

(Studio 100 toch. Steeds ludieke commentaar)

Een tijdje geleden verscheen hier een post over de tijdelijke tentoonstelling van John Millais in Amsterdam. Ik ben er vorig weekend heen geweest en ik was erg onder de indruk! De schilderijen waarvan je kon voelen dat ze nauw aan Millais’ hart lagen ademen een subtiel spel van mystiek en verfijnde techniek.

John Everett Millais (1829-1896) was een Engelse schilder en illustrator. In 1848 richtte hij in Londen samen met zes andere kunstenaars en een schrijver de Pre-Rafaëlitische Broederschap op. De Pre-Rafaëlieten keerden zich tegen de heersende schilderkunst. De academische schilderkunst was naar hun mening te gestileerd en te oppervlakkig. De Pre-Rafaëlieten pleitten voor een terugkeer naar de natuur en wilden terug naar de schilderkunst van vóór de Renaissance. Ze kenmerkten zich door nauwkeurig kleurgebruik, het weergeven van details en het nastreven van een zo groot mogelijke natuurgetrouwheid.

Millais had een grote voorliefde voor Shakespeare en liet zich graag door zijn toneelstukken inspireren. In 1852 schilderde hij Ophelia, gebaseerd op het personage uit Hamlet. Het schilderij is nu een van de grote publiekstrekkers in het Tate Modern in Londen. De kunstenares Elisabeth Siddal stond voor dit werk model. Om de drijvende Ophelia zo goed mogelijk na te bootsen, nam ze plaats in een bad dat aan de onderkant werd verwarmd door olielampen. Het lukte echter niet het water constant warm te houden. Men zegt dat Elisabeth fikse kou vatte en dat haar vader Millais voor de rechter dreigde te slepen. Millais betaalde daarop de doktersrekeningen voor Elisabeth.

Lay her i’ the earth:
And from her fair and unpolluted flesh
May violets spring! I tell thee, churlish priest,
A ministering angel shall the fair Ophelia be,
When thou liest howling.

De tentoonstelling is nog tot 18 mei in het Van Gogh museum te bekijken.

De Franse politie heeft vijf lieden opgepakt die ervan worden verdacht Picasso’s te hebben nagemaakt en verkocht. De agenten namen zes doeken in beslag, waaronder een valse Picasso, Matisse en Degas. De schilderijen waren voorzien van een nagemaakt certificaat en hebben een totale waarde van bijna een miljoen euro.

De vijf beschuldigden zijn tussen 45 en 63 jaar oud. De politie kwam hen op het spoor na een telefoontap in 2007. De groep was professioneel georganiseerd, met een schilder, verkopers en een ‘expert’ die de certificaten leverde.